Από οινοπωλείο και καρβουνιάρικο, σε ένα από τα μακροβιότερα αστικά στέκια της Αθήνας και σταθερό ραντεβού για μαγειρευτά στο Κολωνάκι, το εστιατόριο "Φιλίππου" (Ξενοκράτους 19 & Πλουτάρχου, 21 0721 6390), με έτος ίδρυσης το 1923, έχει επιβιώσει παγκοσμίων πολέμων κι εμφυλίων, έχει δει βασιλείς και χούντες να έρχονται και να φεύγουν, έχει αντέξει κρίσεις, ανακάμψεις και κρίσεις ξανά, κι έχει σταθεί πλάι στην Αθήνα τόσο όταν η πόλη βίωνε φτώχεια αληθινή, όσο και όταν ζούσε σε πλούτο ψεύτικο. Κι σ’ όλα αυτά τα χρόνια, έχει μείνει πάντα αυτό που ήταν απ’ την αρχή: ένα στέκι που σερβίρει την αλήθεια του στο πιάτο, με βασικά συστατικά την οικογενειακή θέρμη της φιλοξενίας του και την comfort νοστιμάδα της γεύσης του.
Με κρασί και κεφτεδάκια στις αρχές του, φακή και φασολάδα στα δύσκολα που ακολούθησαν, ύστερα γλώσσα τηγανητή και μακαρόνια με κιμά στην ευμάρεια, αλλά κι ένα μάτσο συνταγές που όρισαν την αστική ταυτότητα της πόλης στα χρόνια που ακολούθησαν, ο "Φιλίππου" έχει δώσει γεύση στον αιώνα της ζωής του με μουσακά και κότα μιλανέζα, ντολμάδες αυγολέμονο και μπιφτέκι στη σχάρα, με ψαρόσουπα, με γεμιστά και γιουβαρλάκια, με αρνάκι λαδορίγανη, κοτόπουλο ραγού και κοκκινιστό μοσχάρι, όλα σε άσπρο κολλαριστό τραπεζομάντιλο, κάτω από κάδρα με φωτογραφίες που αφηγούνται την ιστορία της πόλης, μέσα απ’ την ιστορία του μαγαζιού. Και με την οικογένεια Φιλίππου ως θεματοφύλακα μιας εστιατορικής συνθήκης που δεν παλιώνει ποτέ.
"Τον "Φιλίππου" τον ξεκίνησε ο προπάππος Κωνσταντίνος", θυμάται η Πατρίσια Φιλίππου, που παρέα με τις δίδυμες κόρες της, Σύνθια και Μαριάννα, κρατά τώρα το τιμόνι του εστιατορίου. "Είχε έρθει με τα αδέρφια του στην Αθήνα γύρω στο 1880 και το 1923 αποφάσισε να ανοίξει οινοπωλείο-παγοπωλείο-καρβουνιάρικο εδώ ακριβώς, όπου τότε βρισκόταν μια διώροφη κατοικία και κατέβαινες εννέα σκαλιά για να μπεις στο μαγαζί", συνεχίζει. "Όταν ερχόντουσαν διάφοροι πελάτες να πάρουν λίγο κρασί, η γιαγιά έφτιαχνε και έναν μεζέ", εξηγεί: έναν κεφτέ, δυο γιουβαρλάκια, ένα γεμιστό, ένα γευστικό φίλεμα που έγινε θεμέλιο που εδραίωσε το οινοπωλείο του Κωνσταντίνου Φιλίππου ως κουτουκάκι σ’ ένα Κολωνάκι πολύ διαφορετικό απ’ το σημερινό. "Αυτό λοιπόν το κληρονόμησε ο παππούς Γιάννης, ο πεθερός μου, και το κράτησε έτσι μέχρι το 1967, οπότε και το έδωσε για να γίνει πολυκατοικία με μαγαζί στο ισόγειο". Το μαγαζί έγινε η έδρα του νέου εστιατορίου "Φιλίππου", που έκτοτε μεταμορφώνεται, ανανεώνεται και προσαρμόζεται, αλλά παραμένει πάντα μια σταθερά για τη γειτονιά του.
Δεύτερο σαλόνι για τους παλιούς Κολωνακιώτες και σημείο μύησης για τους νεόφερτους της γειτονιάς, η σάλα του Φιλίππου είναι το μέρος όπου, αν καταφέρεις να σε χαιρετούν οι θαμώνες των κυριακάτικων μεσημεριών, έχεις γίνει στ’ αλήθεια ντόπιος. Εστιατόριο των μποέμ, των καλλιτεχνών, των εναλλακτικών του Κολωνακίου, αλλά και σημείο συνάντησης της διανόησης με την πολιτική, έχει αποτελέσει ραντεβού και καταφύγιο ανθρώπων όπως ο Ελύτης, η Μελίνα κι ο Ντασέν, αλλά κι ο Κοτανίδης, ο Σημίτης κι ο Αλεξάκης, ενώ σταθερό τραπέζι στη σάλα του "Φιλίππου" είχε και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος – τραπέζι που έμενε στολισμένο κι ανέγγιχτο για μήνες, μ’ ένα μελαγχολικό τριαντάφυλλο "εις μνήμην" πάνω του, μετά το θάνατο του πρώην Πρωθυπουργού.
Δείτε περισσότερα στο athinorama.gr
