‘Tis the season, που λένε κι οι Αμερικάνοι. Αλλά όχι μόνο η εορταστική, αφού μαζί με τα δώρα του Αϊ-Βασίλη έρχονται σαν χιονοστιβάδα οι πρώτες προβλέψεις για τα φετινά 95α βραβεία Όσκαρ (12/3). Με τους κινηματογράφους στις ΗΠΑ να έχουν επιστρέψει για τα καλά σε πλήρη ισχύ, παρότι οι επιπτώσεις της πανδημίας δείχνουν ακόμη τα δόντια τους, η Αμερικανική Ακαδημία προετοιμάζεται ύστερα από δύο χρόνια για μια όσο το δυνατόν… κανονικότερη τελετή απονομής.
Και για να εξασφαλίσει πως όλα θα κυλήσουν ομαλά, δίχως τα περσινά ευτράπελα τύπου Γουίλ Σμιθ ή το ανούσιο σούσουρο για το ποιος θα αναλάβει την παρουσίαση, η Ακαδημία έχει ήδη αναθέσει στον πολύπειρο Τζίμι Κίμελ την ευθύνη του οικοδεσπότη της τελετής. Εξάλλου, το έχει ήδη κάνει δύο φορές στο παρελθόν, με την πρώτη να γράφει ιστορία. Ήταν τότε, το 2017, όταν συνέβη η αξέχαστη λάθος αναγγελία του νικητή για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, με το "La La Land" να ανακοινώνεται αντί του "Moonlight". Ευχόμαστε φέτος να μην περιμένουν δυσάρεστες εκπλήξεις τον αγαπητό μας Κίμελ. Εν αναμονή των οσκαρικών υποψηφιοτήτων (24/1), λοιπόν, κάνουμε την αρχή της οσκαρικής κούρσας του 2023, εξερευνώντας τα φαβορί των πιο κομβικών κατηγοριών.
Καλύτερη ταινία
"The Fabelmans"
Το ερώτημα εδώ είναι ένα: υπάρχει κάποιος να κάνει την ανατροπή, "γκρεμίζοντας" το "Fabelmans"; Αυτήν τη στιγμή, η αυτοβιογραφική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ παίζει χωρίς αντίπαλο, με τις στοιχηματικές εταιρείες να χρίζουν το φιλμ αδιαφιλονίκητο διεκδικητή του μεγάλου Όσκαρ. Έπειτα, το "Fabelmans" έχει και την παράδοση με το μέρος του. Κέρδισε το βραβείο κοινού στο πρόσφατο φεστιβάλ του Τορόντο, διοργάνωση στην οποία, την τελευταία δεκαετία, ο νικητής στη συνέχεια συχνά κατακτά το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Συνέβη, για παράδειγμα, τόσο το 2020 με τη "Χώρα των Νομάδων" (Κλόι Ζάο) όσο και το 2018 με το "Πράσινο Βιβλίο" (Πίτερ Φαρέλι). Εάν τα καταφέρει, ο Σπίλμπεργκ θα παραλάβει το τρίτο σκηνοθετικό Όσκαρ του, 24 χρόνια μετά τη "Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν". Πέρα από τα στατιστικά, όμως, το "Fabelmans" έχει προβάδισμα διότι μιλά στην καρδιά των ψηφοφόρων της Ακαδημίας. Φέρει την υπογραφή ενός αγαπημένου σκηνοθέτη και, ακόμα πιο σημαντικό, διατυπώνει από την αρχή την αμίμητη μαγεία του σινεμά και της σκοτεινής αίθουσας.
Διαβάστε περισσότερα στο athinorama.gr
