To καλοκαίρι με συγκλόνισε το έργο ψηφιακής τέχνης Virtual Embalming (Ψηφιακή ταρίχευση) του Frederik Heyman σε παραγωγή του Nowness, που αποτέλεσε τμήμα της έκθεσης Plásmata: Bodies, Dreams, and Data της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, η οποία έλαβε χώρα στο Πεδίον του Άρεως από τις 23 Μαΐου έως τις 10 Ιουλίου. Σε αυτό ο Βέλγος εικαστικός "ταρίχευσε" ψηφιακά τρεις γυναίκες με προσωπικό μαγνητισμό και iconic στυλ, την Isabelle Huppert, την Kim Peers και τη Michèle Lamy, χρησιμοποιώντας τεχνολογία 3D σκαναρίσματος. Στα τρία ολιγόλεπτα βίντεο που έφτιαξε καθεμία από αυτές παρουσιάζεται σε ένα παραδεισένιο CGI περιβάλλον που παραπέμπει σε video game ως προς τους αισθητικούς του κώδικες και απεικονίζει την απόλυτη φαντασίωσή τους για το πώς θα ήθελαν να είναι το ψηφιακό τους μνήμα, που θα προβάλλει τον εαυτό τους στο μακρινό μέλλον για να τις θυμούνται οι επόμενες γενιές. Οι σαγηνευτικές digital φαντασιώσεις τους με γοήτευσαν τόσο πολύ, που με έκαναν να αναθεωρήσω τη δική μου μέχρι τότε επιθυμία μετά τον θάνατό μου να με αποτεφρώσουν και να φυλάξουν τη στάχτη μου στο chic κολουμβάριο του Père Lachaise, εκτός από μια χούφτα, που θα σκορπιζόταν στον αέρα της μεσαιωνικής πόλης Μπαγιέ στη Νορμανδία.
Το να μπορεί να υπάρχει η εικόνα μου στη φωτεινή οθόνη μιας ηλεκτρονικής συσκευής με πρόσβαση στο metaverse όχι μόνο επ’ άπειρον άφθαρτη –για την ακρίβεια, μέχρι να αφανιστεί το τεχνολογικό καθεστώς που της το επιτρέπει– αλλά και ωραιοποιημένη το βρήκα συναρπαστικό και in-fashion, ενώ το ότι θα μπορούν να με βλέπουν οι άλλοι μετά τον θάνατό μου όπως εγώ θα έχω επιλέξει απελευθερωτικό.
Δείτε περισσότερα στο madamefigaro.gr
