Τελευταία έχει επανέλθει δριμύτερη η συζήτηση για την ποιότητα των τραγουδιών είτε αναφορικά με τη μελωδία είτε με το στίχο τους. Επί τάπητος έχει τεθεί επίσης, το ζήτημα του πόσο αθώα είναι εκείνα που βρίθουν από σεξιστικές και υποτιμητικές φράσεις για το γυναικείο φύλο, αν έχουν θέση στη μουσική βιομηχανία του 2022 ή ακόμη χειρότερα αν γαλουχούν υποσυνείδητα γενιές διαιωνίζοντας επιβλαβή στερεότυπα. Πρωταγωνίστρια στην κουβέντα είναι αναμφισβήτητα η τραπ, εξωθώντας πολύ κόσμο να αναπολεί με νοσταλγία τη μουσική των '90s, η οποία τον καιρό εκείνο παρεμπιπτόντως, δεχόταν ευρεία κριτική για την αναλωσιμότητα της εύκολης επιτυχίας. Γενικά, είναι πολύ δύσκολο να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι, δικαίως ενδεχομένως. Όπως και να έχει, σε αυτόν τον κυκεώνα της απόλυτης αρπαχτής υπάρχουν περιπτώσεις κομματιών που εύκολα ξεχωρίζουν από το σωρό, γιατί πραγματικά έχουν κάτι πολύ σημαντικό να πουν. Αυτό σκέφτηκα όταν άκουσα το Pandora του Seba Campos και της Μαρίας Παπαγεωργίου.
Για να είμαι ειλικρινής, είχα λάβει το δελτίο τύπου κάμποσο καιρό πριν, αλλά δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Το άκουσα ωστόσο ένα πρωί περπατώντας στο δρόμο για τη δουλειά και αμέσως παρατήρησα τους στίχους, για όλους τους προαναφερθέντες λόγους. O ήχος του Campos είναι πολύ χαρακτηριστικός: Με ένα φοβερά ευφάνταστο πάντα τρόπο παντρεύει τους ρυθμούς της λατινικής Αμερικής (κατάγεται από τη Χιλή) με την made in Berlin ηλεκτρονική ατμόσφαιρα (έχει ως έδρα τη Γερμανία) και τα ραδιόφωνα τον έχουν τιμήσει δεόντως (Canto Al Sol, HIjos De La Tierra).
Διαβάστε περισσότερα στο esquire.com.gr
