Κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στον πόνο. Αλλά όλοι όσοι πονούν και υποφέρουν, είτε εξωτερικεύουν τον πόνο τους είτε όχι, τον "κουβαλούν" παντού μαζί τους. Σε κάθε κίνηση, σε κάθε λειτουργία, σε κάθε απόφαση. Είναι δύσκολο να τους κάνεις να ξεχάσουν τον πόνο. Αλλά αξίζει όσο τίποτα να προσπαθήσεις.
Αυτό κάνει κάθε μέρα και η Γεωργία Χατζηιωαννίδη από τη θέση της ως Υπεύθυνη Διαχείρισης Περιστατικών Έμφυλης Βίας στη "ΔΙΟΤΙΜΑ", βοηθώντας γυναίκες που έχουν υποστεί βία μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Τις φροντίζει, τους προσφέρει ψυχοκοινωνική υποστήριξη, πληροφόρηση και εργαλεία για να μπορέσουν να ξεφύγουν από το κακοποιητικό περιβάλλον και να σταθούν πάλι στα πόδια τους. Να ονειρευτούν μια καινούργια ζωή. Να ξεφύγουν από τον πόνο.
Οπότε δεν υπάρχει πιο κατάλληλος άνθρωπος από την ίδια για να απαντήσει στην ερώτηση "τι σημαίνει ανθρώπινος πόνος". "Ο ανθρώπινος πόνος είναι μία θλίψη μέσα στην ψυχή που ίσως δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Η ανάμνηση κάποιου δυσάρεστου περιστατικού. Κάτι που μπορεί με τα χρόνια να "μαλακώνει” μέσα σου, αλλά που θα το θυμάσαι πάντα. Ίσως ένα ράγισμα μες στην ψυχή" λέει με μια φευγαλέα συγκίνηση.
Η δουλειά της στη ΔΙΟΤΙΜΑ φυσικά και δεν είναι εύκολη. Έχει άγχη, δυσκολίες και πολύ ψυχολογική και σωματική κούραση. Παρόλα αυτά, δεν τα παρατάει. Ανήκει, βλέπετε, σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δυνατών ανθρώπων που δεν ξέρουν πώς να το βάζουν κάτω. Γι’ αυτό, τις μέρες που δεν νιώθει 100% καλά, βρίσκει μία δυνατή λύση και συνεχίζει.
