«Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, τα έζησα στην κατεχόμενη από τους Τούρκους, Αμμόχωστο» ξεκινά η Παναγιώτα την αφήγηση της ιστορία της και συνεχίζει: «Η κατοχή του νησιού, ανάγκασε την οικογένεια μου να έρθει στην Αθήνα, τόπο διαμονής των γονέων της μητέρας μου. Τα παιδικά, εφηβικά και φοιτητικά μου χρόνια τα έζησα στου Ζωγράφου. Σπούδασα δασκάλα, ακολουθώντας μία οικογενειακή παράδοση, αυτή του επαγγέλματος του εκπαιδευτικού, αλλά και γιατί μου άρεσε πολύ πριν ακόμα αρχίσω να σπουδάζω, να ασχολούμαι με τα παιδιά. Έζησα για αρκετά χρόνια στην Κύπρο, όπου εργάστηκα ως δασκάλα, επάγγελμα που συνέχισα και όταν επέστρεψα στην Ελλάδα. Παράλληλα παρακολούθησα μαθήματα θεάτρου, θεατρικής γραφής και εκπαιδευτικού δράματος».
»Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, που το βιβλίο υπήρχε σε κάθε γωνιά του και όχι μόνο στη βιβλιοθήκη. Δεν υπήρξα ποτέ βιβλιοφάγος σε αντίθεση με άλλα μέλη της οικογένειας μου. Ούτε ως παιδί, ούτε ως ενήλικας. Ούτε και είχα σκεφτεί ποτέ πως έχω την ικανότητα να γράφω, παρότι υπήρχαν κάποια δείγματα γραφής. Νομίζω ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο, χωρίς να το καταλαβαίνω, η φιγούρα του πατέρα μου, συγγραφέα Κυριάκου Πλησή, που έγραφε στο σπίτι και έψαχνε να βρει τρόπους να απομονωθεί».
«Νομίζω ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο, χωρίς να το καταλαβαίνω, η φιγούρα του πατέρα μου, συγγραφέα Κυριάκου Πλησή, που έγραφε στο σπίτι και έψαχνε να βρει τρόπους να απομονωθεί».
»Λίγο αυτό, λίγο το ταλέντο, μα πιο πολύ οι καταστάσεις που έχω ζήσει στη ζωή μου μέχρι τώρα, νομίζω πως με οδήγησαν τελικά, σε αυτό που ήμουν προορισμένη να κάνω. Η πρώτη μου ολοκληρωμένη δουλειά δημιουργήθηκε με έναν τρόπο μαγικό και είναι μια ιστορία που πάντα διηγούμαι στα παιδιά και αυτά πάντα εντυπωσιάζονται».
»Η ιστορία έχει ως εξής: Αρκετά μεγάλη, μητέρα πλέον, κάνουμε μια οικογενειακή, μονοήμερη εκδρομή στην Εύβοια, μία μέρα του Αυγούστου του 2002. Καλοκαίρι, ζέστη, ήλιος, θάλασσα. Στην επιστροφή τα μάτια βαραίνουν. Βρίσκομαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και με το ζόρι κρατιέμαι ξύπνια. Ανοιχτά μάτια, κλειστά μάτια. Σε αυτή την κατάσταση λοιπόν, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο, σβββββν και καρφώνεται στο κεφάλι μου μια….. ιδέα! (Σε αυτό το σημείο, όταν το διηγούμαι στα παιδιά, ακούω όλες τις εναλλακτικές, όπως μέλισσα, σφίγγα, αστέρι!) Η αλήθεια είναι πως εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα τι είχε δημιουργηθεί μέσα στο μυαλό μου. Και αυτό ήταν το μαγικό, που φανερώθηκε μόνο όταν την επόμενη μέρα πήρα ένα χαρτί και ένα στυλό. Ένα ολόκληρο βιβλίο είχε ήδη γραφτεί, πριν εγώ το μεταφέρω στο χαρτί! Το χέρι μου δεν το όριζα εγώ. Μέσα σε τέσσερις μέρες, είχα γράψει το πρώτο μου βιβλίο. Αυτό ήταν το «Κλέφτης Ονείρων», που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2004 από τις εκδόσεις Κέδρος και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Κύπρου.
»Μετά τον «Κλέφτη Ονείρων», ακολούθησαν ακόμα τρία βιβλία από τις εκδόσεις Κέδρος. «Τεμπελοπόλη Πόλη-Πόλη« 2006, «Δεν είμαι τέρας, σου λέω!» 2011, (Κρατικό Βραβείο Παιδ. Λογοτεχνίας Κύπρου, Έπαινος Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Βραχεία Λίστα Διαβάζω), «Μα, μπαμπά είναι χάλια!» 2014 (Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Κύπρου, Μικρή Λίστα Βραβείων Αναγνώστη).
Το 2016 ξεκίνησα συνεργασία και με τις εκδόσεις Ψυχογιός, γράφοντας για πιο μικρά παιδιά. «Τι κρατάει, η μαμά» 2016, «Ο μπαμπάς που αγαπάει η μαμά μου» 2017.
Ταυτόχρονα ξεκίνησα μία ακόμα συνεργασία, αυτή τη φορά με τις εκδόσεις Πατάκη, για μια σειρά βιβλίων που γράφουμε μαζί με την ψυχολόγο Ελένη Λούβρου και αφορούν τον αυτισμό. Είναι μια σειρά εκπαιδευτικών βιβλίων που αφορά τους άγραφους κοινωνικούς κανόνες και την κατανόηση τους.
«Αυτισμός - Οι άγραφοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς για παιδιά 4-12 ετών» 2017 και
«Αυτισμός- Οι άγραφοι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς για εφήβους 13-18», υπό έκδοση 2019.
Το 2016 κυκλοφόρησε στα ιταλικά το βιβλίο μου «Δεν είμαι τέρας, σου λέω!» από τις εκδόσεις Anicia, με τίτλο «Non sono un mostro ti dico!», ενώ αναμένεται μέσα στο 2019 να κυκλοφορήσει και το πρώτο του αυτισμού, από τις ίδιες εκδόσεις.
Μιας και μιλάω για σταθμούς, δεν μπορώ να μην αναφέρω και την πρώτη μου δουλειά στο θέατρο, που βασίζεται στο βιβλίο μου «Δεν είμαι τέρας, σου λέω!», που ανέβηκε στην Κύπρο από την Ομάδα Μπαλωμένη Τσέπη σε σκηνοθεσία Μάριου Θεοχάρους.
-Ποιο είναι το θέμα του τελευταίου σου βιβλίου;
Η πλειοψηφία των βιβλίων μου, ασχολείται με κάποιο ή κάποια κοινωνικά θέματα. Το συγκεκριμένο βιβλίο, «Αν η μαμά σου φοράει ένα καπέλο από σύννεφο που βρέχει», αγγίζει αρκετά από αυτά που απασχολούν τους ενήλικες στις μέρες μας. Ένα κορίτσι γράφει ένα βιβλίο για τη μητέρα της, προσπαθώντας να ανακαλύψει για ποιο λόγο κλαίει η μαμά της κάθε βράδυ. Μέσα από την προσπάθεια της αυτή, γίνεται αναφορά σε αρκετά σύγχρονα προβλήματα όπως η ανεργία, η μοναξιά κ.ά, με τον ιδιαίτερο τρόπο που τα βλέπει η ηρωίδα του βιβλίου, αλλά και γενικότερα τα παιδιά. Πέρα από τα πραγματικά προβλήματα, η συγγραφέας-ηρωίδα, παρουσιάζει και άλλα προβλήματα πολύ μικρής σημασίας, όπως ότι μπορεί να κλαίει γιατί καθαρίζει κρεμμύδια, ή γιατί λερώθηκαν τα αγαπημένα της παπούτσια. Όλα όμως τα προβλήματα, μικρά και μεγάλα παρουσιάζονται, όπως είπα, με ιδιαίτερο τρόπο και πολύ χιούμορ.
-Ποιες ώρες της ημέρας γράφεις;
Είμαι πολύ ανοργάνωτη σε αυτό! Και στο τι ώρες και στο που θα γράψω. Μπορώ να πω ότι γράφω σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας (πλην των αγρίων ωρών!)
-Τι σημαίνει για σένα το γράψιμο;
Δεν θα ήθελα να πω μεγάλη κουβέντα, αλλά το σίγουρο είναι πως το γράψιμο είναι πολύ σημαντικό για μένα και πως έχει δώσει στη ζωή μου μία ιδιαίτερη και πολύ μεγάλη αξία.
-Ποιο βιβλίο που έχεις διαβάσει σε έχει σημαδέψει και για ποιο λόγο;
Νομίζω πως δυο βιβλία με έχουν σημαδέψει περισσότερο. «Το νούμερο 31328», του Βενέζη που διάβασα στα 17 μου και συγλονίστηκα και το «Σιντάρτα» του Έσσε στα 19 μου, που με έκανε να αρχίσω να σκέφτομαι διαφορετικά, να ωριμάζω.
*Η σελίδα της Παναγιώτα Πλησή στο facebook
