Όλοι μας γνωρίζουμε το παραμύθι και την ιστορία της Σταχτοπούτας. Μια κοπέλα που δεχόταν εκφοβισμό από τις αδελφές της γιατί ήθελαν να κερδίσουν αυτές την αγάπη του πρίγκιπα. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο διότι ξεχάσαν ότι αν έχεις δαγκώσει τη λαμαρίνα με κάποιον άνθρωπο στην κυριολεξία στραβώνεσαι. Όποιος ή όποια κ αν περάσει από μπροστά σου εσύ δεν έχεις μάτια για κανέναν.
Τι πράγμα κ αυτό! Επίσης η Σταχτοπούτα εκτός του ότι είχε κερδίσει τα μάτια και τη καρδιά του πρίγκιπα είχε και ένα ακόμη πλεονέκτημα. Ένα ζευγάρι γυάλινα γοβάκια το οποίο ο πρίγκιπας χρησιμοποίησε σαν μέτρο για να βρει την αγαπημένη του. Ο συγγραφέας επιλέγει το παπούτσι για να γίνει το αντικείμενο με το οποίο ο ήρωας του θα πορευτεί για να βρει τον χαμένο του έρωτα και όχι κάποιο άλλο στοιχείο της γκαρνταρόμπας. Αυτόματα αυτό προσδίδει μια βαρύτητα στο αντικείμενο. Επίσης γιατί γυάλινα; Γιατί το γυαλί σαν υλικό;
Για μένα αυτές οι δύο επιλογές του συγγραφέα Σαρλ Περώ, μπορεί να σημαίνουν το εξής και ξεκινάω από τη τελευταία προς την πρώτη. Το γυαλί είναι ένα υλικό εύθραυστο και καθαρό. Η επιλογή αυτού του υλικού θέλει να δείξει έναν άνθρωπο ευαίσθητο, λεπτεπίλεπτο ο οποίος χρήζει ιδιαίτερου χειρισμού. Η καθαρότητα του υλικού στο παπούτσι μπορεί να δηλώνει το πόσο αγνός μπορεί να είναι. Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι στα παραμύθια οι κοπέλες εμφανίζονται γενικά σαν άμωμες, ντροπαλές σαν να μην έχουν καμία ερωτική εμπειρία, προφανώς παρθένες. Δηλαδή καθαρές και εύθραυστες, έτοιμες να σπάσουν με ένα λάθος χειρισμό από κάποιον, σαν το γυαλί.
Η επιλογή του παπουτσιού σαν το βασικό αντικείμενο του παραμυθιού το οποίο θα χρησιμοποιήσει ο ήρωας μας για να βρει τον έρωτα του, έχει σχέση ακριβώς με αυτόν. Τον έρωτα όχι μόνο σας συναίσθημα αλλά και σαν πραγμάτωση του πάθους. Το πόδι είναι γνωστό για τις ερωτογενείς ζώνες του. Ένα μασάζ στα πόδια, μια ενασχόληση του/της συντρόφου μας με τα πόδια, μπορεί να οδηγήσει σε ένα πολύ παθιασμένο έρωτα. Ο πρίγκιπας με το που βρίσκει το πόδι της αγαπημένης του, το σωστό μέγεθος που ταιριάζει στο γοβάκι, της το φοράει. Είναι σαν να μπαίνει το καράβι στο λιμάνι, σαν να μπαίνει αυτό που ‘’ζητάει κάτι’’ σε αυτό που ‘’θέλει να το δώσει’’. Για μένα αυτή η σύμπραξη συμβολίζει τον έρωτα, το σεξ, το ανδρικό πέος που θα εισχωρήσει στη γυναίκα. Αυτός που θα δώσει και εκείνη που θα δεχτεί. Όταν το γοβάκι μπει στο πόδι της κοπέλας έρχεται και το τέλος του παραμυθιού. Επίσης έρχεται και το τέλος της περιόδου παρθενίας της κοπέλας. Η κοπέλα μετά από αυτό γίνεται γυναίκα.
