Θα πρέπει να προσθέσω όχι μόνο του ωραίου αλλά και του σέξι. Δηλαδή το τι είναι ωραίο και σέξι είναι πραγματικά πολύ υποκειμενικό και οφείλουμε να μιλάμε μόνο για τον εαυτό μας.
Πραγματικά το τι βρίσκει ο καθένας από εμάς ωραίο και σέξι είναι πολύ σύνθετο θέμα και γι΄αυτό δεν μπορούμε να κρίνουμε τις επιλογές των άλλων και οι άλλο τις δικές μας διότι δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον άλλον ακριβώς επειδή δεν είμαστε ο άλλος.
Πριν λίγες μέρες διάβασα ένα άρθρο της Ανδρονίκης Κολοβού στο LIFO.gr για το δέσιμο των ποδιών των γυναικών της Κίνας, τα επoνομαζόμενα «πόδια του λωτού» για να τις προετοιμάσουν για νύφες. Σας παραθέτω αυτούσιο το άρθρο της εφημερίδας μαζί με ορισμένες φωτογραφίες.
Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, το δέσιμο των γυναικείων ποδιών στην Κίνα, ήταν μια από τις πιο σημαντικές παραδόσεις. Ήταν όμως και μια βασανιστική και επίπονη διαδικασία. Εκτός από τα μικροσκοπικά πόδια σε σχήμα λωτού, οι γυναίκες θα «κληρονομούσαν» μολυσματικές ασθένειες, ακρωτηριασμούς και αναπηρίες. Το δέσιμο είχε σκοπό να προσελκύσει μνηστήρες αλλά και να αναδείξει το κοινωνικό στάτους κάθε οικογένειας. Η διαδικασία ήταν ιδιαίτερη. Στην τρυφερή νηπιακή τους ηλικία, ένας «ακροδέτης» μούλιαζε τα πόδια των κοριτσιών μέσα σε ειδικό διάλυμα και στη συνέχεια έκανε μασάζ ώστε να μαλακώσει τελείως τα πέλματα και να χαλαρώσει τους μύες. Αργότερα, «γύριζε» τα δάχτυλα των ποδιών πολύ περισσότερο από ότι επέτρεπαν τα οστά, προσπαθώντας να φτάσει το μπροστινό μέρος, στη φτέρνα. Οι σπαρακτικές κραυγές των νηπίων δε συγκινούσαν ούτε τον ειδικό αλλά ούτε και τις οικογένειές τους. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία και το πόδι δεθεί σφιχτά, ο «ακροδέτης» έσπαγε την καμάρα του ποδιού. Πολλές γυναίκες υπέστησαν ακρωτηριασμούς στα κάτω άκρα, καθώς οι μολύνσεις θα μπορούσαν να τους κοστίσουν τη ζωή. Όταν το πόδι έφτανε τα 7,5 εκατοστά, οι επίδεσμοι έβγαιναν και τη θέση τους έπαιρναν χρυσοκέντητες παντόφλες. Η περιζήτητη νύφη ήταν έτοιμη. Oι τελευταίες γυναίκες που βίωσαν αυτή τη βασανιστική παράδοση, φωτογραφίζονται ως μέρος ενός project του Κινέζου φωτογράφου Jo Farrel.
Όπως καταλαβαίνετε, μετά από αυτό πραγματικά μπήκα σε σκέψεις για το πόσο ένας δυτικός άνθρωπος βρίσκει ελκυστικά και σέξι αυτά τα πόδια σε μια γυναίκα. Εντάξει μιλάμε για μια χώρα με πολύ διαφορετική κουλτούρα από τη δικιά μας αλλά ταυτόχρονα πάνω στην ίδια γη. Διαφορετική πραγματικότητα.
Η γυναίκα πραγματικά καλλωπίζεται, ετοιμάζει το σώμα της, καλουπώνει μέρη του. Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται σαν ένα γλυπτό από σάρκα το οποίο πλάθεται για να προσφερθεί στον μέλλοντα σύζυγο ο οποίος πάλι με τη σειρά του σύμφωνα με τη παράδοση η οποία είναι καταγεγραμμένη στον εγκέφαλο μας, περιμένει η κοπέλα που θα πάρει, να έχει τέτοια πόδια, ασχέτου αν γνωρίζει το μαρτύριο που εχει υποστεί. Στη συγκεκριμένη χώρα αυτό που εμάς μας φαίνεται σωστό και κοινωνικά αποδεκτό εκεί θα έμοιαζε παράλογο και αναρχικό. Ο πόνος και μια εικόνα αρκετά αποκρουστική για εμάς, στη Κίνα θαυμάζεται και είναι κοινωνικά αποδεκτή για να μη πω αναμενόμενη, απαιτητή.
Θα πρέπει να έχετε προσέξει ότι τα πόδια παίζουν σημαντικό ρόλο στις παραδόσεις των λαών είτε πρόκειται για καλλωπισμό (στο σημερινό άρθρο βλέπουμε τα πόδια του λωτού) είτε πρόκειται για γούρι (κανε ποδαρικό τη πρωτοχρονιά ή στο νέο σπίτι...πάτα σίδερο...σε περίπτωση που κάποιος έχει αναρρώσει και επιστρέφει στο σπιτικό... τα ονόματα των ανύπαντρων κοριτσιών στη σόλα σου νυφικού παπουτσιού) είτε ακόμα και να τιμωρήσουμε τον εαυτό μας (υπάρχει η παράδοση του περπατήματος με γυμνά πόδια σε αναμμένα κάρβουνα).
Δεν ξέρω αν θα είχαν την ίδια άποψη οι γυναίκες που ένιωθαν τους πόνους αν θα μπορούσαν να πουν το ίδιο. Θα έλεγε κανείς ότι η ομορφιά είναι στη υπηρεσία της γυναίκας αλλά για τις διαθέσεις του άνδρα. Οι άνδρες άραγε, περνάγανε από κανένα παρόμοιο βασανιστήριο για να είναι αρεστές στις γυναίκες;.
Δεν το νομίζω...
