Μια κάποια σκέψη πάνω στο άδηλο αυτό θέμα, το οποίο καθορίζεται ουσιαστικά από την ίδια την εικόνα των στιλάτων συνυπολογισμένου του αέρα τους. Αιτία η αέναη αναζήτηση έμπνευσης από την κομψότητα των τρόπων, των λόγων και των έργων γύρω μας. Αφορμή η στιγμή.
Προέρχεται από το λατινικό stylus, όπως λεγόταν το μυτερό όργανο γραφής 2.000 χρόνια πριν. Είναι απλά μία λέξη, η οποία στα ελληνικά αποτελείται από τέσσερα γράμματα κι όμως είναι τα πάντα. Ορίζει εμάς τους ίδιους, αυτό που είμαστε. Μυστήρια πράγματα. Το στυλ είναι σαν το μαγικό ραβδί του ταχυδακτυλουργού, μπορεί εφόσον απουσιάζει να τεμαχίσει μία εμφάνιση μπροστά στα μάτια του έκπληκτου κοινού και όταν υπερτερεί να βοηθήσει στη σύνθεση ενός οπτικού θαύματος.
«Στυλ είναι ό,τι περιβάλει το περιεχόμενο και περιεχόμενο ό,τι ενέχει στυλ» καταλήγει ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Λικ Γκοντάρ ενώ ο Ιταλός συνάδελφός του Φεντερίκο Φελίνι είχε πάρει ανάλογη θέση: «Αυτό που είναι σημαντικό είναι ο τρόπος που λέμε κάτι, όχι απαραίτητα αυτό που λέμε. Το στυλ ενώνει την μνήμη με την αναπόληση, την ιδεολογία, το συναίσθημα, το προαίσθημα». Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού το στυλ επιμένει να ψάχνει τον ορισμό του εγείροντας συζητήσεις. Ο Αμερικανός συγγραφέας Γκορ Βιντάλ με τον γνωστό κυνικό λόγο του δήλωσε μεταξύ άλλων ότι στυλ σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις και να μη δίνεις δεκάρα και η τολμηρή διανοούμενη Σούζαν Σόνταγκ πρόσθεσε ένα έξτρα υλικό στην μαρμίτα όταν είπε ότι η ευφυΐα είναι δείγμα καλού γούστου.
Σήμερα που όλα μπερδεύονται γλυκά και οι μεγάλοι οίκοι μόδας αποποιούνται το ξιπασμένο γκλάμουρ για το ιδιοφυές, που οι στρατιές του δρόμου (hipsters, indies, dark chic κ.λπ) εμπνέουν τις πασαρέλες και που ο τουπές έμεινε πίσω, το στυλ επαναπροσδιορίζεται. Με ωραία ρούχα, καλούς τρόπους, ευγένεια, υπερηφάνεια και σεμνότητα.
Τελικά το στυλ δεν έπαψε ποτέ να είναι αυτό από το οποίο ξεκίνησε: ένα μυτερό όργανο γραφής.
Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΥΛ
«Το στυλ είναι η απάντηση στα πάντα.
Ένας φρέσκος τρόπος να προσεγγίσεις ένα βαρετό και επικίνδυνο θέμα. Καλύτερα να κάνεις κάτι βαρετό με στυλ παρά κάτι επικίνδυνο χωρίς. Αν κάνεις κάτι επικίνδυνο με στυλ, αυτό είναι τέχνη. Η ταυρομαχία μπορεί να είναι τέχνη, το μποξ μπορεί να είναι τέχνη, η αγάπη μπορεί να είναι τέχνη, το να ανοίξεις μια κονσέρβα από σαρδέλες μπορεί να είναι τέχνη.
Οι περισσότεροι δεν έχουν στυλ. Οι περισσότεροι δεν μπορούν να διατηρήσουν το στυλ δια βίου. Έχω δει σκύλους με περισσότερο στυλ από αυτό των ανθρώπων, παρ’ όλο που οι σκύλοι δεν είναι στιλάτοι. Οι γάτες έχουν στυλ σε αφθονία.
Όταν ο Χεμινγουέι έριξε τα μυαλά του στον τοίχο με μία καραμπίνα, αυτό ήταν στυλ. Η Ιωάννα της Λορένης είχε στυλ, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε, ο Ιησούς, ο Σωκράτης, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα.
Έχω συναντήσει άντρες στην φυλακή με στυλ. Έχω συναντήσει περισσότερους άντρες στην φυλακή με στυλ απ’ όσους έξω από την φυλακή. Στυλ είναι το διαφορετικό, ο τρόπος που γίνεται κάτι και ο τρόπος που έγινε κάτι. Έξι χήνες που στέκονται πάνω στο νερό της λίμνης ή εσύ, γυμνή που βηματίζεις έξω από το δωμάτιο χωρίς να βλέπεις ότι σε βλέπω».
