Νομίζω πως ένα από τα πιο ωραία πράγματα που μας προσφέρει το καλοκαίρι είναι η ελαφριά γκαρνταρόμπα και η απαλλαγή από βαριά ντυσίματα και αξεσουάρ. Ειδικά όταν οι διακοπές μας είναι σε κάποιο νησί καταλαβαίνετε πως το να φοράει μια γυναίκα ψηλοτάκουνα παπούτσια είναι σαν να κάνει ορειβασία με peep toe. Οι ψηλές γόβες αντικαθίστανται από φλατ σανδάλια ή από πλατφόρμες των οποίων βέβαια δεν είμαι πολύ λάτρης. Πέρα βέβαια από τα φλατ σανδάλια και τις πλατφόρμες υπάρχει και η άλλη λύση. Ξυπόλυτη!
Προσωπικά λατρεύω το καλοκαίρι και μου αρέσει να περπατάω ξυπόλυτος. Ξυπόλυτος λοιπόν στις παραλίες, μέσα στο σπίτι (...μετά το σφουγγάρισμα πάει σύννεφο) ακόμα και μέσα στα σοκάκια κάποιου νησιού αν είναι σχετικά καθαρά. Μην πατήσουμε και κανένα γυαλί από τα σπασμένα του χθεσινοβραδινού γλεντιού.
Το να περπατάει κανείς ξυπόλυτος έχει δύο καλά. Πρώτον για ένα ποδολάγνο, δίνει την ευκαιρία να δει τι γίνεται εκεί κάτω και πόσο περιποιείται κανείς τα κάτω άκρα του. Συγνώμη αλλά το πεντικιούρ δεν είναι μόνο για τις γυναίκες. Πολύς κόσμος φοράει όλο το χειμώνα μπότες, μποτάκια και αθλητικά και όταν έρχεται το καλοκαίρι το μόνο που έχει να κάνει είναι απλά να αφήσει στη άκρη τα βαριά παπούτσια και να φορέσει τα σανδάλια του. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τα πόδια έναν ολόκληρο χειμώνα ταλαιπωρούνται και όπως είναι φυσικό τα δάχτυλα μπορεί να έχουν αποκτήσει σκληρύνσεις και παρανυχίδες. Όλοι οφείλουμε να προσέχουμε τα άκρα μας διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σέξι από ένα περιποιημένο μαυρισμένο γυναικείο πόδι με ωραίο πεντικιούρ και ωραίο χρώμα στα νύχια με φλατ σανδάλια ή ένα ανδρικό μαυρισμένο πόδι με επίσης περιποιημένα δάχτυλα σε ένα ζευγάρι δερμάτινα σανδάλια. Για μένα δείχνει και έναν καθαρό άνθρωπο. Βέβαια οφείλω να σας πω ότι τα κλασσικά δερμάτινα σανδάλια, αυτά που όλοι παίρνουμε από το Μοναστηράκι είναι ότι πρέπει για να γεμίσει το πόδι σκληρύνσεις διότι το πετσί που έχουν αυτά τα σανδάλια για πάτο είναι σκληρό και η δράση του φαίνεται μετά στις φτέρνες μας. Μερικές ώρες να τα φορέσει κανείς και νομίζει ότι πατάει ξυπόλυτος στην άσφαλτο.
Ξυπόλυτος ή ξυπόλυτη λοιπόν είναι μια εικόνα ελευθερίας και απέριττης κομψότητας. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, ο άνθρωπος δεν νιώθει ότι έχει ξεντυθεί αν δεν βγάλει τα παπούτσια του. Μπορεί να βγάλει όλα τα του τα ρούχα αλλά τη μεγαλύτερη ελευθερία την νιώθει όταν βγάζει τα παπούτσια του. Όχι γιατί τον ενοχλούν αλλά γιατί τα πόδια είναι ένα κρυμμένο μέρος τους ανθρώπινου σώματος όπως είναι τα γεννητικά μας όργανα ή το γυναικείο στήθος. Επίσης το να βγάλει κανείς τα παπούτσια του σε ένα χώρο δείχνει μια κίνηση οικειότητας. Σκέφτομαι ότι όταν βγάζουμε τα παπούτσια μας και περπατάμε ξυπόλυτοι είναι σαν να έχουμε αφαιρέσει κάτι πολύ σημαντικό από πάνω μας, σαν να έχει βγάλει μια γυναίκα τη μπλούζα της που εγώ δεν βρίσκω το κακό σε αυτό. Ας πάψουμε επιτέλους να ντρεπόμαστε για το σώμα μας. Το γυναικείο στήθος εκτός από μια ερωτογενής περιοχή είναι και μια ζωοδόχος περιοχή μιας και δίνει τροφή στο νεογέννητο βρέφος για να ζήσει. Οπότε δεν γίνεται από τη μία να το επικρίνουμε και από την άλλη να το εκθειάζουμε.
Επίσης υπάρχει κάτι άλλο πολύ σημαντικό στο να περπατάει κανείς ξυπόλυτος. Η αίσθηση που έχει ότι συνδέεται ή έρχεται σε επαφή με τη γη!. Το πόδι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και στα αγγίγματα από τα χέρια μας και ακόμα περισσότερο από ένα ξένο χέρι. Νομίζω πως η επαφή του πέλματος μας με το έδαφος μας δίνει και πάλι την αίσθηση της ελευθερίας, την αίσθηση ότι ερχόμαστε σε επαφή με κάτι με το οποίο έχουμε χάσει την επαφή και αυτό είναι σίγουρα η φύση. Τα νεύρα του πέλματος δέχονται χιλιάδες πληροφορίες οι οποίες έχουν σαν παραλήπτη κάποιο ανθρώπινο όργανο ή κάποιο ανθρώπινο αδένα ο οποίος συνδέεται με τη μια διάθεση μας. Όσοι ασχολούνται με τη ρεφλεξολογία σίγουρα θα ξέρουν για τι πράγμα μιλάω. Αυτή ήταν και η ιδέα μου πάνω στην οποία βασίστηκε ο σχεδιασμός του site μου. Μα τι ποδολάγνος θα ήμουν άλλωστε...
