Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ασχολήθηκε με το παραδοσιακό ένδυμα από τύχη, όμως η μετέπειτα πορεία του αποδεικνύει ότι η γνωριμία του με τον Κώστα Γκίκα, ελληνοράπτη του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος δεν ήταν προϊόν τύχης αλλά κάτι προαποφασισμένο από τη μοίρα. (Διάβασε περισσότερα για τα πρώτα βήματα του Άρη Τζονευράκη στην τέχνη του παραδοσιακού ενδύματος εδώ.) Αυτό που κάποτε ξεκίνησε σαν απλός ενθουσιασμός για μια τέχνη που έμοιαζε ξεχασμένη τον οδήγησε, μερικά χρόνια αργότερα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο να παρακολουθεί διεθνούς φήμης μοντέλα να παρουσιάζουν δικά του έργα που φιλοτέχνησε για λογαριασμό του διάσημου γαλλικού οίκου Dior. Όπως ήταν φυσικό, η πρώτη ερώτηση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτή:
Αυτό που κάποτε ξεκίνησε σαν απλός ενθουσιασμός για μια τέχνη που έμοιαζε ξεχασμένη τον οδήγησε, μερικά χρόνια αργότερα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο να παρακολουθεί διεθνούς φήμης μοντέλα να παρουσιάζουν δικά του έργα που φιλοτέχνησε για λογαριασμό του διάσημου γαλλικού οίκου Dior.
Πώς ξεκίνησε η ιστορία της συνεργασίας σου με τον Dior;
Όλα ξεκίνησαν μια εβδομάδα πριν τα περασμένα Χριστούγεννα όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα. Ήταν η κυρία Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη -την οποία γνωρίζω από τη συνεργασία μου εδώ και χρόνια με την Zeus+Dione. Μου είπε ότι είχε έρθει στην Ελλάδα ένα κλιμάκιο από τον οίκο Dior από το Παρίσι κι ότι ήθελαν να με γνωρίσουν. Για να είμαι ειλικρινής, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πώς θα υποδεχτώ τους ανθρώπους αυτούς στο εργαστήριό μου, καθώς εκείνη τη στιγμή ήμασταν στη διαδικασία παραγωγής και όλα ήταν άνω-κάτω.
Διαβάστε περισσότερα στο Madame Figaro
