Η Madeleine Vionnet γεννήθηκε το 1876 κι από μικρή ηλικία φάνηκε ότι ήταν αγωνίστρια. Στα 12 της εργάστηκε ως μοδίστρα σε μια πόλη λίγα χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου δούλεψε επίσης ως μοδίστρα αλλά σε νοσοκομείο και έπειτα σε λιλιπούτεια ατελιέ και γνωστούς οίκους μόδας εκείνης της εποχής. Δυστυχώς, το Παρίσι της έλειπε διαρκώς, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην πόλη του φωτός, προκειμένου να ανοίξει το δικό της οίκο το 1912. Ο πόλεμος όμως δεν της επέτρεψε να χαρεί το επιχειρηματικό της εγχείρημα, καθώς αναγκάστηκε να τον κλείσει δύο χρόνια μετά. Παρά τις αντιξοότητες όμως, δεν το έβαλε κάτω. Το 1923, το κατάστημα της Vionnet, τόσο στο Παρίσι, όσο και στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης κατακλυζόταν από κυρίες της bourgeoisie, που ήθελαν να ντυθούν με τις πιο κομψές και ξεχωριστές δημιουργίες της.
Κύρια πηγή έμπνευσης ήταν οι θεότητες της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά και η διάσημη χορεύτρια Ισιδώρα Ντάνκαν. Η Madeleine καταφέρνει να εισάγει καινοτόμες τεχνικές στο χώρο της μόδας και παροτρύνει τις γυναίκες να απελευθερώσουν το σεξαπίλ τους με ντραπαρίσματα, σε ρούχα που δένουν στο λαιμό σαν μαντήλι και αφήνουν την πλάτη σε κοινή θέα.
Αυτός είναι και ένας από τους σημαντικούς λόγους που την αποκαλούν «αρχιτέκτονα ανάμεσα στις δημιουργούς φορεμάτων». Εξάλλου, η ιστορία της μόδας μας απέδειξε ότι η μεγαλύτερη καινοτομία, που εισήγαγε η ίδια, είναι το bias cut, μια τεχνική κοψίματος του υφάσματος λοξά, η οποία χαρίζει μεγάλη ελαστικότητα στο σώμα, αγκαλιάζει τις γυναικείες καμπύλες και κάνει εκείνη που το φορά να μοιάζει με αιθέρια ύπαρξη. Δικαιολογημένα λοιπόν, το ατελιέ της πλημμυρίζει με μοναδικής αισθητικής σατέν φορέματα με πτυχώσεις, ρούχα που συνδυάζουν αρμονικά το μοντέρνο με το διαχρονικό και χαρίζουν κίνηση στη γυναικεία φιγούρα. Και οι καλύτερες πελάτισσες δεν είναι άλλες από τις χολιγουντιανές σταρ, σαν την Marlene Dietrich και τη Greta Garbo, οι οποίες αγοράζουν φανατικά τις αριστουργηματικές της δημιουργίες.
Εκτός των άλλων, η θρυλική Γαλλίδα σχεδιάστρια θεωρείται μία από τις κορυφαίες πρωτεργάτισσες, καθώς οδήγησε τις γυναίκες να απελευθερωθούν ενδυματολογικά και να μην αισθάνονται άσχημα γι΄αυτή τους την πράξη. Και κάπως έτσι οι Γαλλίδες αρχίζουν να εγκαταλείπουν τους κορσέδες και να φορούν ρούχα από εύκαμπτα υλικά, που χαϊδεύουν το κορμί τους και δεν το καταπιέζουν. Πλέον οι γυναίκες μπορούν να κινούνται με άνεση, να χορεύουν και να γοητεύουν, χωρίς να καταπιέζονται από το ίδιο το ρούχο.
Επιπλέον, η Vionnet είναι μια από τις πρώτες δημιουργούς που προσέφερε συγκεκριμένα σχέδια ρούχων σε διάφορα χρώματα και μεγέθη, τα οποία στη συνέχεια προσαρμόζονταν ακριβώς επάνω στο σώμα της κάθε πελάτισσας, αυτό που σήμερα ονομάζουμε prêt-a-porter.
Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό για τη Madeleine είναι ότι μαχόταν για διάφορα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην πνευματική ιδιοκτησία του καλλιτέχνη, την εργασιακή άδεια, την άδεια μητρότητας και την παρουσία γιατρού στον εργασιακό χώρο. Δικαιώματα που η ίδια είχε κατοχυρώσει στον οίκο της για το δικό της το προσωπικό.
Ο οίκος της με διάρκεια περίπου τριάντα χρόνια, κλείνει το 1939 εξαιτίας ενός νέου πολέμου και η Γαλλίδα σχεδιάστρια με τα 12.000 περίπου ενδύματα παρακαταθήκη, αφήνει την τελευταία της πνοή το 1975.
Αναμφίβολα, η Madeleine Vionnet είναι μία εμβληματική προσωπικότητα, όμως αυτό που την χαρακτηρίζει είναι ότι γυρνούσε την πλάτη της σε οτιδήποτε εφήμερο και εποχικό, καθώς όπως η ίδια είχε δηλώσει της άρεσε μονάχα ό,τι κρατάει για πάντα.
