Έχω φορέσει πολλά ρούχα και έχω νιώσει άπειρες φορές ωραία μέσα σε αυτά, αλλά και αρκετές φορές χάλια. Γιατί; Γιατί το στυλ μου δεν το είχα ορίσει μέσα από τα θέλω μου, δεν είχα καταλάβει τι επιθυμώ και σίγουρα δεν είχα ιδέα τι μου ταίριαζε τόσο στο σώμα μου, όσο και στον χαρακτήρα μου.
Φτάνοντας όμως σε κάποια ηλικία, μεγαλύτερη αλλά πιο ενδιαφέρουσα, έδιωξα πολλά βαρίδια και μαζί πολλά στιλιστικά λάθη και αμφιβολίες για την εικόνα μου. Έγινα πιο σίγουρη και πιο περιπετειώδης ταυτόχρονα, τόλμησα αλλά έκανα και πίσω. Τελικά, βρήκα ποια είμαι -ως προς το στυλ τουλάχιστον.
Μερικά βασικά σκαλοπάτια που έχω πατήσει και δεν κάνω πίσω:
1. Αναζητώ τον πιο παράξενο και ταιριαστό συνδυασμό χρωμάτων. Τα λαμπερά μαύρα outfit, με έχουν συνοδεύσει στις πιο στιλπνές και σημαντικές στιγμές της ζωής μου, αλλά τώρα νοιώθω ότι το ζωηρό χρώμα μου χαρίζει έξτρα δύναμη. Ειδικά εάν συνδυάσω αλλόκοτα και με φαντασία τη χρωματική παλέτα τότε είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τη μέρα σα να φοράω την πιο απόρθητη πανοπλία. Προσοχή όμως, γιατί μία λάθος κίνηση και το αποτέλεσμα θα μοιάζει με κοστούμι θεατρικής, παιδικής παράστασης. Μέτρο, κυρίες μου. Μέτρο και κομψότητα.
2. Αφήνω το φόρεμα να κάνει τη δουλειά. Ένα κομμάτι είναι πάντα πιο αποτελεσματικό από καμιά δεκαριά κομμάτια μαζί. Αρκεί να είναι εντυπωσιακό, κομμένο και ραμμένο πάνω στο σώμα μας και κυρίως σημερινής αισθητικής και φόρμας. Πάνω στο φόρεμα μπορώ πάντα προσθέσω αξεσουάρ και να δημιουργήσω ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής και την περίσταση μια μικρή, κινούμενη «παράσταση», η οποία θα αλλάξει εντελώς εάν το φορέσω με μπότες ή με ankle boots, εάν βάλω ζώνη ή όχι, εάν το σετάρω με μακριά σκουλαρίκια ή με κρίκους ταρταρούγα.
3. Οι ολόσωμες φόρμες είναι φίλες μου. Με ζιβάγκο από μέσα ή με ένα μαντήλι, με φερμουάρ μπροστά ή με κουμπιά, cropped ή μακριές, φαρδιές ή πάνω στο σώμα, τα jumpsuits έχουν έρθει στη ζωή μου και στη ντουλάπα μου για να κάνουν «το κομμάτι τους». Στην κυριολεξία, μιας και μιλάμε για ένα και μόνο κομμάτι, που μπορεί να εντυπωσιάσει αρκεί να μη γίνει στολή, να μη συνδεθεί αποκλειστικά με την εικόνα μου, λες και είμαι ο Σάκης ο υδραυλικός. Για το λόγο αυτό χρειάζεται να αποκτήσουμε μερικές ολόσωμες φόρμες, τις οποίες θα εναλλάσσουμε αναλόγως προσθέτοντας, πάντα, τα κατάλληλα ντεσού.
4. Αποφεύγω τα κλασικά ντυσίματα. Δηλαδή, ένα cigarette παντελόνι με μεσάτο σακάκι και ένα «τοπάκι» από μέσα, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ντύσει τη μέρα μου. Αντιθέτως, ένα δερμάτινο-πιέτα παντελόνι, με ένα λεοπάρ τζάκετ και ένα T-Shirt με 80s στάμπα, θα ντύσει όχι μόνο τη μέρα μου αλλά και τη νύχτα μου. Ελπίζω να έγινα κατανοητή. Παρόλα αυτά έχω πάντα ένα κομψό παλτό, καμηλό ή μαύρο-μπλε για να φορέσω όταν κληθώ να αποδείξω πόσο ώριμη στιλιστικά είμαι, πάντα πάνω από ένα δερμάτινο παντελόνι και ένα T-Shirt με στάμπα.
5. Προσθέτω πάντα κάτι από την γκαρνταρόμπα των 20χρονων. Μια σειρά από κοκαλάκια για τα μαλλιά, ένα ζευγάρι sneakers, μια πλαστική τσάντα, μια φλούο ζακέτα. Οποιοδήποτε κομμάτι φορούν σήμερα οι μικρότερες γυναίκες -και έχω ξαναφορέσει κι εγώ στο παρελθόν, μιας και η μόδα κάνει κύκλους-, λειτουργεί σαν κόλα, ενώνει και συνεχίζει τη ροή του στυλ, μέσα στα χρόνια. Από την άλλη, έχω συνειδητοποιήσει ότι η σοβαρότητα δε σχετίζεται με τα περιφερειακά αξεσουάρ αλλά με τη στάση ζωής, αντίληψης και αντιμετώπισης των καταστάσεων.
6. Τα γυαλιά ηλίου μου «μιλάνε»: Τι λένε είναι άλλο θέμα. Σίγουρα πάντως δεν περνούν απαρατήρητα, δεν ησυχάζουν. Είτε σε κάποιο μυστήριο σχήμα όπως η Πέγκι Γκούγκενχαϊμ, είτε σε κάποιο φαντεζί χρώμα όπως η Άιρις Άπφελ, τα γυαλιά μου γράφουν τη δική τους ιστορία στο πρόσωπό μου και κατόπιν την αφηγούνται μέσα από τα δικά τους εξωτικά μάτια.
7. Αναζητώ με κάθε τρόπο το άγγιγμα του σατέν: Ένα χάδι πολυτέλειας, μια δόση γκλάμουρ στα καθημερινά, τετριμμένα μονοπάτια μου, μια σίγουρη, στιλιστική ανακωχή με την κακογουστιά. Το σατέν έχει επιστρέψει στη ντουλάπα μου και έχει κερδίσει τη θέση του σε πολλές εμφανίσεις, είτε αυτές είναι πρωινές είναι βραδινές. Σε slip dress με τοπ από μέσα, σε μίντι φούστες με πουλόβερ από πάνω, σε πανωφόρια-κιμονό. Το σατέν είναι το κερδισμένο στοίχημα της «ενήλικων» υφασμάτων, η απενοχοποίηση των ώριμων απολαύσεων.
