Σε κάθε χρώμα και σχέδιο, οι εσπαντρίγιες είναι, χωρίς αμφιβολία, από τα πιο αγαπημένα καλοκαιρινά παπούτσια μας. Και πώς να μην είναι άλλωστε, αφού δίνουν ιδιαίτερο στυλ στην εμφάνισή μας, αλλά και μοναδική άνεση στα βήματά μας. Όμως, αυτό που οι περισσότεροι λάτρεις τους δεν γνωρίζουμε, είναι ότι κρύβουν πίσω τους μια ιστορία σχεδόν... τεσσάρων χιλιετών!
Το παλαιότερο ζευγάρι που έχει διασωθεί βρέθηκε στο σπήλαιο Cueva de los murielagos της Ισπανίας και, σήμερα, μπορούν να το δουν οι επισκέπτες του Αρχαιολογικού Μουσείου της Γρανάδα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, τα συγκεκριμένα παπούτσια είναι ηλικίας ... 4.000 ετών και, παρότι, φυσικά, διαφέρουν πολύ από τις σημερινές εσπαντρίγιες, αποτέλεσαν τη βάση για αυτές.
Τα αγαπημένα σανδάλια ανδρών και γυναικών, λοιπόν, προέρχονται από την Ισπανία. Αρχικά, κατασκευάζονταν από σκοινί ή πλεξίδες φυτών μαζί με κομμάτια λινού υφάσματος και, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, φορέθηκαν για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα από τους στρατιώτες του βασιλιά της Αραγωνίας. Και όσον αφορά την προέλευση του ονόματός τους; Αυτό έχει τις ρίζες του στη λέξη «εσπάρτο», που ήταν το είδος φυτού, το οποίο συνήθως καιγόταν και, στη συνέχεια, δενόταν σε πλεξίδες, προκειμένου να κατασκευαστούν οι σόλες.
Οi εσπαντρίγιες κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά στην Ισπανία από σκοινί ή πλεξίδες φυτών και λινό ύφασμα.
Ωστόσο, στην πορεία του ίδιου αιώνα, η παραγωγή αυτών των παπουτσιών αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Δεδομένου, μάλιστα, ότι κατασκευάζονταν με χειροποίητο τρόπο, στην παραγωγική διαδικασία απορροφήθηκε μεγάλος αριθμός εργατών. Η δουλειά τους ήταν απλή: Εκείνοι έφτιαχναν τις σόλες από σχοινί ή από πλεξίδες φυτών και, στη συνέχεια, οι μοδίστρες έραβαν στην επάνω πλευρά το ύφασμα.
Στην αρχή του 19ου αιώνα, έμποροι στην γαλλική πόλη Mauléon άρχισαν να πουλούν τα συγκεκριμένα παπούτσια μαζικά. Οι πρώτοι που τα φόρεσαν ήταν και πάλι οι στρατιώτες και, αμέσως μετά, οι ιερείς. Γύρω στο 1880, άρχισαν να τα προτιμούν και οι εργάτες στα ορυχεία, ενώ, λίγο αργότερα, ξεκίνησαν και οι εξαγωγές τους στη Νότια Αμερική.
Από τα πιο διάσημα σχέδια ήταν εκείνο από ολόλευκο ύφασμα που φορούσαν οι χορευτές.
Κατά παράδοση, το χρώμα από τις εσπαντρίγιες ήταν μαύρο ή το φυσικό των λινών υφασμάτων από τα οποία κατασκευάζονταν. Συνήθως, η πιο ανοιχτόχρωμη εκδοχή τους φοριόταν τις Κυριακές, ενώ η πιο σκούρα μέσα στην εβδομάδα. Ωστόσο, κάθε περιοχή είχε τις δικές της ιδιαιτερότητες ως προς τα σχέδια και τα χρώματα. Για παράδειγμα, τα ζευγάρια που φτιάχνονταν στην Εμπόρδα ήταν διακοσμημένα με πέντε χρωματιστές ρίγες στην κορυφή τους. Παράλληλα, ένα από τα πιο διάσημα σχέδια ήταν αυτό που κατασκευαζόταν εξ ολοκλήρου με ολόλευκο ύφασμα και φοριόταν κυρίως από τους χορευτές.
Γύρω στο 1950, η μόδα άρχισε να εξελίσσεται και οι παραγωγοί της εσπαντρίγιας αναδιαμόρφωσαν τα συγκεκριμένα παπούτσια με έναν πιο εκλεπτυσμένο τρόπο, ώστε να ακολουθούν περισσότερο τις ανάγκες και τις προτιμήσεις της εποχής.
Τη δεκαετία του '60, ο Ιβ Σεν Λοράν παρήγγειλε τις πρώτες εσπαντρίγιες με τακούνι και προκάλεσαν «έκρηξη»
Την επόμενη δεκαετία, όμως, έγινε η «έκρηξη». Ο Ιβ Σεν Λοράν, ο κορυφαίος σχεδιαστής των 60s, έκανε ειδική παραγγελία των συγκεκριμένων παπουτσιών, ζητώντας εσπαντρίγιες με ... τακούνια! Κάτι που, φυσικά, δεν είχε φτιαχτεί ποτέ ξανά και αποτέλεσε αμέσως την τελευταία λέξη της μόδας. Πλέον, κάθε γυναίκα ανά τον κόσμο διαθέτει τουλάχιστον ένα ζευγάρι εσπαντρίγιες με τακούνι, καθώς και μια κορδέλα που δένεται γύρω από τον αστράγαλο.
Ακόμα και σήμερα, οι εσπαντρίγιες παραμένουν εξαιρετικά δημοφιλείς, κυρίως στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, αλλά και πολλές άλλες χώρες, τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι γυναίκες, καθώς και αρκετοί άνδρες τώρα πια, τις προτιμούν κατ' αρχάς χάρη στις μοναδικές σόλες τους, που είναι κατασκευασμένες από 100% φυσικά υλικά, παίρνουν το σχήμα του ποδιού και αφήνουν το δέρμα να αναπνεύσει.
Όμως, άκρως δελεαστικά είναι και τα αστείρευτα χρώματα και σχέδια στα οποία αυτές κυκλοφορούν, ενώ το γεγονός ότι συνδυάζονται με οποιοδήποτε τύπο ντυσίματος τις κάνει και ιδιαίτερα βολικές.
Εξάλλου, έχοντας ήδη πίσω τους μια ιστορία ... 4.000 ετών, πώς θα μπορούσαν να βγουν τώρα από τη μόδα;
