1. Ντυνόμαστε πάντα με μαύρα ρούχα. Δύο ερμηνείες υπάρχουν σε αυτή τη μαυροφορεμένη περίπτωση. Ή είμαστε πολύ fashion άτομα και γνωρίζουμε απ' έξω και ανακατωτά τις μεταγραφές των σχεδιαστών στους οίκους μόδας, κάτι δηλαδή σαν απ' έξω μαυροφόρα απελπισία, αλλά από μέσα ανθισμένο κήπος ή κάτι θέλουμε να κρύψουμε και ταμπουρωνόμαστε μέσα στη μαυρίλα. Η μαυρίλα άλλωστε «κόβει».
2. Ντυνόμαστε μόνο με λευκά. Κάτι σαν τους πάλαι ποτέ Ζιγκ Ζαγκ, χωρίς όμως να είμαστε μέλος κάποιου μουσικού γκρουπακίου. Και αυτό δύο ερμηνείες σηκώνει. Ή προσπαθούμε να κρύψουμε χρόνια -το λευκό αφαιρεί, όπως το μαύρο κόβει-, ή είμαστε μέλη κάποιας παραθρησκευτικής οργάνωσης και το total λευκό είναι η επιβεβλημένη φορεσιά.
Τα ρούχα μας είναι πιο ριχτά και χαχόλικα και από της Μαρίζας Κωχ. Σαν κάτι να θέλουμε να μεταφέρουμε κάτι παράνομα κάτω από αυτά.
3. Φοράμε πολύ συχνά κόκκινα. Αυτό σηκώνει μία και μόνο μία εξήγηση: Αισθανόμαστε σέξι. Και κατά πάσα πιθανότητα είμαστε σέξι.
4. Φοράμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας sneakers. Κι αυτό ενδεχομένως να δείχνει ότι υπάρχει δυνατή ενημέρωση γύρω από τις επιβολές της μόδας, η οποία φέτος μας θέλει όλες να δένουμε τα κορδόνια μας ή έχουμε κότσι και πονάμε με οποιοδήποτε άλλο είδος παπουτσιού.
5. Όλα μας τα ντυσίματα συνοδεύονται από ένα μαντήλι στο λαιμό. Εντάξει, εδώ οι ερμηνείες κάνουν πάρτι: από πρόβλημα στον αυχένα -επιδιώκουμε να κρατάμε τον αυχένα μας ζεστό-, μέχρι ανάγκη για προστασία από τους γύρω μας -το μαντήλι λειτουργεί σαν αγκαλιά-, ή το πιο απλό από όλα είμαστε καραστιλάρες και το δείχνουμε.
6. Δεν βγάζουμε το skinny τζιν από πάνω μας. Οκέι, έχουμε ωραίο σώμα. Αλλά έχουμε και αυτοπεποίθηση. Μπράβο μας!
7. Τα ρούχα μας είναι πιο ριχτά και χαχόλικα και από της Μαρίζας Κωχ. Σαν κάτι να θέλουμε να μεταφέρουμε κάτι παράνομα κάτω από αυτά. Ίσως τα έξτρα κιλά μας, αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Ποτέ δεν κουκουλώνουμε την όποια υπερβολή, γιατί έτσι τη μεγεθύνουμε. Εάν την τονίσουμε σωστά θα αποκτήσει στυλ και προσωπικότητα. Κάτι που τα υπερμεγέθη πανωφόρια δεν έχουν.
8. Φοράμε πάντα μικρότερα νούμερα από το κανονικό. Εδώ κολλάει η φράση-τσίχλα της εποχής «τι φάση;». Πραγματικά, αυτή η στιλιστική συνήθεια δυσκολεύεται πολύ ως προς την ερμηνεία της. Νιώθουμε πιο αδύνατες από ότι είμαστε; Νομίζουμε ότι έτσι, ακόμα κι αν το δέρμα ξεχειλίζει από τα ρούχα μας, θα καταφέρουμε να φαινόμαστε πιο κομψές; Δεν βρίσκουμε ποτέ το σωστό νούμερο και πέφτουμε στην ανάγκη του μικρότερου; Έχουμε κατάλοιπα από την εποχή που ντύναμε την Μπάρμπι και τα ρούχα της ήταν τοσοδούλικα; Νομίζουμε ότι είμαστε η Μπάρμπι; Τίποτα από όλα αυτά; Όλα αυτά μαζί;
9. Είτε βλέπεις εμάς είτε τη μητέρα μας δεν μπορείς να εντοπίσεις καμία διαφορά, ως προς το στυλ. Καμία βελτίωση, κανέναν εκσυγχρονισμό. Η θεωρία του Δαρβίνου, ως προς την εξέλιξη των ειδών, καταρρίπτεται σαν αχυρένιος στάβλος. Είμαστε άτολμες ή κλασικές; Ιδού η απορία.
10. Έχουμε φάει κόλλημα με το βαθύ V στο ντεκολτέ. Τι κι αν η μόδα το διέγραψε σταδιακά; Τι κι αν το νέο σέξι δεν είναι το αποκαλυπτικό, αλλά το στιλπνά προσδιορισμένο; Εμείς επιμένουμε να κυκλοφορούμε σα να λέμε τον καιρό σε μεταμεσονύκτιο δελτίο ειδήσεων.
