Από τα κορυφαία μοντέλα της χρυσής γενιάς του ελληνικού modeling. Έχει βαδίσει σε διεθνείς πασαρέλες, έχει ζήσει μεγάλες, ανεπανάληπτες στιγμές δίπλα σε καταξιωμένους Έλληνες και διεθνείς σχεδιαστές. Είναι «χορτάτη και γεμάτη» όπως δήλωσε. Η Βίκυ Κουλιανού, ένα από τα πιο εντυπωσιακά και πετυχημένα μοντέλα, που έχει περπατήσει με αέρα, στυλ και δυναμισμό στο χαλί της μόδας, μας μίλησε.

Μας ενώνει μία πολυετή φιλία και έτσι βρεθήκαμε, λίγο μετά την πρεμιέρα του θεατρικού έργου που παίζει, για έναν απογευματινό καφέ.

-Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με τον ρόλο που κάνεις στο θεατρικό έργο «Η Ψευτουπηρέτρια».

«Ένας ρόλος κόντρα και πολύ διαφορετικός απ΄ ό,τι μέχρι τώρα, έχω παίξει. Μια γυναίκα που μεταμφιέζεται σε άντρα για να ξεσκεπάσει το δόλο, την αδικία και την ατιμία των υπολοίπων χαρακτήρων του έργου. Ένας ρόλος αληθινός σε σχέση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες του Μαριβώ στην Ψευτουπηρέτρια. Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι πραγματικά ένας και ένας, ενώ την διασκευή/σκηνοθεσία την υπογράφει ο καταπληκτικός Ζαχαρίας Ρόχας, το υπέροχο σκηνικό είναι του Σταύρου Ζώτου του και παίζεται σε έναν πολύ ωραίο χώρο, στο θέατρο Βαφείο, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00».

-Έχεις κάνει αρκετά επιτυχημένα περάσματα στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση σαν ηθοποιός. Είναι κάτι που αγαπάς όσο το modeling;

«Σίγουρα αγαπώ το modeling, είναι η δουλειά που έγινα γνωστή και ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο, μου έδωσε υπέροχες στιγμές. Όμως αγαπώ πολύ και το θέατρο, γι' αυτό όταν επιλέγω να παίξω, που δεν είναι συχνά, το κάνω με ιδιαίτερους ρόλους και πάντα με μεγάλη χαρά και προσήλωση».

-Πως βιώνεις την οικονομική κρίση που ζούμε χρόνια τώρα και πόσο έχει αλλάξει την καθημερινότητα σου;

«Έχει αλλάξει σίγουρα την καθημερινότητα όλων μας. Τα πρώτα χρόνια πιστεύω το σοκ ήταν μεγαλύτερο, δεν είχαμε ακριβώς καταλάβει τι συμβαίνει. Τώρα υπάρχει μια μορφή προσαρμογής γενικότερα, ίσως από συνήθεια πια ο Έλληνας, απλά ζει, βγαίνει, πίνει και τρώει όσο μπορεί, γιατί πιστεύω κουράστηκε να νιώθει μίζερα, δεν είναι και στη φύση μας σαν λαός. Απλά προσαρμόσαμε όλο αυτό με μέτρο».

Μια γυναίκα που μεταμφιέζεται σε άντρα για να ξεσκεπάσει το δόλο, την αδικία και την ατιμία των υπολοίπων χαρακτήρων του έργου.
Σκηνή από το έργο

-Παλαιότερα είχες δηλώσει ότι δεν έχεις κάνει πλαστικές. Ποιος είναι ο λόγος που δεν προχώρησες ποτέ σε κάποια πλαστική; Είσαι κατά;

«Όχι, δεν έχω κάνει πλαστικές. Εννοείται αλλά δεν είμαι και κατά σε όποιον νιώθει ότι το χρειάζεται, γιατί βοηθάει στην ψυχολογία. Σίγουρα από την άλλη περιποιούμαι τον εαυτό μου όσο μπορώ, με γυμναστική διατροφή και περιποιήσεις προσώπου και με πολύ νερό. Δεν έχω μέχρι τώρα νιώσει, ότι θέλω να διορθώσω ή να αλλάξω κάτι πάνω μου. Είμαι μια χαρά με την εικόνα μου και γενικά νιώθω άνετα με εμένα».

-Ποιο είναι το μυστικό σου; «Δεν υπάρχει κάποιο μυστικό. Αγάπη, όρεξη, σεβασμός στην ζωή σου και στην δουλειά σου».

-Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετώπισες στα πρώτα σου βήματα, ποιοι είναι αυτοί που σου στάθηκαν και ποιοι σου έδωσαν τις πολυτιμότερες συμβουλές; «Δυσκολία ήταν ότι στα δεκαεννιά μου βρέθηκα σε μια ξένη χώρα μόνη μου και πήρα τη ζωή στα χέρια μου, έχοντας πάντα σοβαρότητα για ότι κάνω χάνοντας τότε τους φίλους μου, λόγω άπειρων ταξιδιών, δουλεύοντας σκληρά ωράρια, χωρίς να έχω την μαμά ή τον μπαμπά να μου τα παρέχουν όλα. Δεν είναι εύκολα όλα αυτά για ένα παιδί 19 ετών, ούτε είναι εύκολο να τα καταφέρει και να βγει νικητής ή να πετύχει. Όμως η θέληση και σωστή στάση στα πράγματα μπορεί να σου φέρει ακριβώς ότι ονειρεύεσαι και εμένα τότε πέτυχε, νιώθω πολύ τυχερή. Σίγουρα ο Μιχάλης Ασλάνης που μου έδωσε το ερέθισμα να γίνω μοντέλο και η μητέρα μου, που ήταν στο πλευρό μου με την αγάπη της».

Ο Μιχάλης Ασλάνης μου έδωσε το ερέθισμα να γίνω μοντέλο.
Από τη χρυσή εποχή των 90s.
Με τη Τζένη Μπαλατσινού.

-Έχεις κάποια ιστορία που ξεχωρίζεις από τα τόσα χρόνια μόντελινγκ εντός και εκτός Ελλάδας;

«Δούλευα κάθε σεζόν σαν House Model στον YSL και σε πολλούς άλλους, στο Ferre, στο Moschino, οπότε πέρναγα μαζί τους ώρες στο ατελιέ όπου ετοιμαζόταν η καινούργια τους συλλογή. Κάθε φορά θυμάμαι τον YSL σαν έναν πολύ ιδιαίτερο άνθρωπο, νευρικό και περίεργα ευαίσθητο, φοβερά ταλαντούχο τον Moschino και τον Ferre να λατρεύει την Ελλάδα, κάτι που έκαναν και οι άλλοι που ανέφερα. Θυμάμαι στο διάλειμμα για φαγητό να μιλάνε με τόση αγάπη για τη χώρα μας. Εννοείται πως στα shows τρέξιμο, οργάνωση και φοβερά παρασκήνια με τα Top Models τότε να σαρώνουν παντού. Υπέροχες εποχές πραγματικά..».

-Ποιες εικόνες θέλεις να πετάξεις από την μνήμη σου και ποιες θέλεις να κρατήσεις;

«Φυσικά δεν πετάω καμία φυσικά. Έχω περάσει υπέροχα, δημιουργικά, έχω ταξιδέψει παντού, έχω γνωρίσει όμορφους και διαφορετικούς ανθρώπους και κουλτούρες, έχω νιώσει ελεύθερη σε ότι έχω επιλέξει και ήταν δική μου επιλογή, χωρίς πιέσεις από αλλού. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Τίποτα δεν θα άλλαζα, νιώθω χορτάτη, ευλογημένη και τυχερή που έχω ζήσει όλα αυτά».

Έχω περάσει υπέροχα, δημιουργικά, έχω ταξιδέψει παντού, έχω γνωρίσει όμορφους και διαφορετικούς ανθρώπους και κουλτούρες, έχω νιώσει ελεύθερη.
Με τον Τζιάνι Βερσάτσε.
Από το σόου του Emmanuel Ungaro.

-Εάν δεν κάνω λάθος μέχρι πρόσφατα δίδασκες σε κάποιο πρακτορείο μοντέλων. Τι είναι αυτό που συμβούλευες τα κορίτσια;

«Να έχουν θάρρος, συνέπεια, αγάπη γι΄ αυτή την δουλειά, σοβαρότητα και να μπορούν να ρισκάρουν, να ταξιδεύουν και πίστη ότι θα τα καταφέρουν. Είναι μια δύσκολη δουλειά, αλλά είναι υπέροχη».

-Τι νομίζεις ότι είναι αυτό που λείπει από τον χώρο της μόδας σήμερα, τόσο εντός συνόρων όσο και εκτός;

«Στην Ελλάδα θεωρώ ότι λείπει αυτή η αίγλη που υπήρχε παλιά. Ενώ στο εξωτερικό υπάρχει ακόμα. Θεωρώ ότι εμείς ακολουθούμε τα βήματα άλλων».

-Εάν η ζωή σου ήταν τίτλος ταινίας ποιος θα ήταν αυτός;

«“Η ζωή είναι ωραία”».

-Μιας και πλησιάζουν γιορτές θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας, μια εικόνα που πέρασες με την οικογένεια σου στα παιδικά σου χρόνια και τη θυμάσαι με νοσταλγία;

«Θυμάμαι ότι μαζευόμασταν όλοι, τα ξαδέρφια μου, εγώ και οι γονείς μας και τρώγαμε, παίζαμε, το σπίτι φωτεινό, στολισμένο με γέλια και φωνές. Αργότερα που μεγάλωσα και έφυγα από την Ελλάδα, οι γιορτές ήταν ένα ταξίδι κάθε φορά και σε άλλη χώρα. Αλλά και έτσι ήταν πολύ ωραία».

Ο τίτλος της πορείας μου θα ήταν «Η ζωή είναι ωραία».
TAGS