Πριν από λίγο καιρό και ενόψει της κυκλοφορίας του νέου βιβλίου της «Θα μ’ αγαπάς όταν δεν θα σε θυμάμαι;» από τις εκδόσεις ΙΑΝΟΣ, η Ρένα Κουβελιώτη είχε προκαλέσει αίσθηση, σε συνέντευξη που είχε δώσει στην Καθημερινή, μιλώντας ανοιχτά για τη μάχη της ενάντια σε ένα πρώιμο στάδιο άνοιας, στη συρρίκνωση του εγκεφάλου της.
Όλα άρχισαν το 2015, όταν παρουσιάστηκαν κάποια κενά μνήμης που ολοένα και πλήθαιναν. «Τα blackout άρχισαν να κυριαρχούν την καθημερινότητά μου. Στη δουλειά με πείραζαν συνάδελφοι όταν ξεχνούσα τα ρεπό μου, ονόματα συνεντευξιαζόμενων και συνεργατών. Τα χρωματιστά αυτοκόλλητα σημειώματα έγιναν ο καλύτερος σύμμαχός μου: Μην ξεχάσω να πληρώσω τη ΔΕΗ, τσακ κόλλημα στην ατζέντα, που πάλευε να μη σκάσει από τα χαρτάκια. Μην ξεχάσω να απλώσω τα ρούχα, τσακ κόλλημα στον καθρέφτη του μπάνιου. Μην ξεχάσω να αγοράσω γάλα όταν σχολάσω, τσακ κόλλημα στον υπολογιστή του γραφείου. Λίστες υποχρεώσεων παντού. Κόκκινα λαχανί πορτοκαλί και κίτρινα χαρτάκια έγιναν βήματα της ζωής μου».
Σε νέα συνέντευξη που έδωσε στα «Νέα» η δημοσιογράφος, που γνωρίσαμε πολλοί ως ρεπόρτερ του Alpha, περιέγραψε τις σύντομες, αλλά γεμάτες φόβο και σύγχυση κρίσεις της: «Για κάποια λεπτά πέφτει μαύρο. Δεν χάνω τις αισθήσεις μου, αλλά όλα μού είναι άγνωστα, σαν να τα βλέπω πρώτη φορά. Αν τύχει και είμαι στο αυτοκίνητο ανάβω αλάρμ και σταματάω στην άκρη. Ευτυχώς- και δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί- θυμάμαι αυτή την κίνηση: να μειώσω ταχύτητα, να πατήσω φρένο και να σταματήσω το αυτοκίνητο. Ίσως λειτουργεί η αίσθηση της αυτοσυντήρησης. Αλλά όλα σβήνουν. Είναι στιγμές που δεν θυμάμαι τίποτα. Ούτε αν είμαι άντρας ή γυναίκα. Κοιτώ τα χέρια μου και έτσι αντιλαμβάνομαι το φύλο μου».
«Για κάποια λεπτά πέφτει μαύρο. Δεν χάνω τις αισθήσεις μου, αλλά όλα μού είναι άγνωστα, σαν να τα βλέπω πρώτη φορά»
Η ίδια συνέχισε λέγοντας: «είναι μερικά λεπτά που είμαι τελείως μόνη. Δεν υπάρχει ταυτότητα, δεν υπάρχουν συγγενείς, παιδιά, φίλοι, δεν υπάρχει προορισμός, δεν υπάρχει παρελθόν. Φοβάμαι πάρα πολύ. Είναι σαν ελεύθερη πτώση που δεν ξέρεις τι υπάρχει από κάτω. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι αυτή τη μοναξιά βιώνουν και εκείνοι που ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους και χάνονται. Αυτή η λαθραία ματιά στο συναίσθημά τους είναι τρομακτική».
Σε ερώτηση για το τι δεν θα ήθελε με τίποτα να ξεχάσει, η απάντησή της δεν ήταν αναπάντεχη: «Εννοείται οτιδήποτε έχει να κάνει με τα παιδιά μου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο για εμένα. Φυσικά δεν θα λυπηθώ αν χάσω τις απογοητεύσεις που έχω ζήσει. Δεν θα ήθελα να αισθανθώ ξανά αρνητικά συναισθήματα. Ναι, αυτά θα ήθελα να σβηστούν».
