Λίγες ώρες μας χωρίζουν από τη φετινή, 96η Τελετή Απονομής των Βραβείων Όσκαρ, η οποία έχει έντονο ελληνικό ενδιαφέρον λόγω των 11 υποψηφιοτήτων του "Poor Things" του Γιώργου Λάνθιμου και θα πραγματοποιηθεί σήμερα στο Dolby Theater του Λος Αντζελες, με οικοδεσπότη τον Τζίμι Κίμελ.
Σε αναμονή λοιπόν της τελετής και επειδή αγαπάμε τα Όσκαρ, είπαμε να θυμηθούμε τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία του θεσμού, τις οποίες όσα χρόνια κι αν περάσουν θα συνεχίσουμε να φέρνουμε στη μνήμη μας.
Ο λόγος του Άλφρεντ Χίτσκοκ το 1968:
Μπορεί να τον έχουμε στο νου μας ως έναν από τους πιο πετυχημένους σκηνοθέτες που πέρασε ποτέ από το Hollywood, αλλά ο δημιουργός του κλασικού και – ακόμα – αγχωτικού "Ψυχώ" αγνοήθηκε από την Ακαδημία Κινηματογράφου όσο κανένας. Τελικά, το 1968 κέρδισε ένα Όσκαρ για τη συνολική του προσφορά, γεγονός που δεν ήταν ικανό να κατευνάσει τα νεύρα και την απογοήτευσή του, με αποτέλεσμα ο ευχαριστήριος λόγος του να μείνει στην ιστορία ως ο πιο σύντομος. "Ευχαριστώ" είπε, και… έφυγε καμαρωτός!
Η απουσία του Μάρλον Μπράντο το 1973:
Όταν είσαι ο Μπράντο, μάλλον μπορείς να κάνεις ό, τι σου κατέβει στο μυαλό, ακόμα και αν αυτό έχει να κάνει με ένα γεγονός το οποίο παρακολουθούν άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη. Το 1973 λοιπόν ο κορυφαίος ηθοποιός κέρδισε το Όσκαρ Ερμηνείας για τον ρόλο του ως Βίτο Κορλεόνε στην ταινία "Ο Νονός" αλλά θεώρησε σωστό να μην παραβρεθεί στην τελετή. Έστειλε όμως εκ μέρους του την Ινδιάνα ακτιβίστρια Littlefeather η οποία αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο λέγοντας τα εξής: "Είναι ευγνώμων αλλά δεν μπορεί να παραλάβει το σπουδαίο αυτό βραβείο. Ο λόγος είναι η πολύ λάθος απεικόνιση των Αμερικανών Ινδιάνων στον κινηματογράφο".
Ο αποκλεισμός των Ρίτσαρντ Γκιρ, Σούζαν Σάραντον και Tιμ Ρόμπινς το 1993:
Τρεις σπουδαίοι ηθοποιοί, τρεις μεγάλοι σταρ έκαναν το "λάθος" στην απονομή του 1993 να δώσουν πολιτική χροιά στους λόγους τους. Οι Σάραντον και Ρόμπινς μίλησαν για την έκρηξη και εξάπλωση του HIV στην Αϊτή ενώ ο Γκιρ αναφέρθηκε στην κινεζική εισβολή στο Θιβέτ, κάτι που δεν άρεσε στην Ακαδημία η οποία τους απέκλεισε! Η μοίρα όμως τα έφερε έτσι ώστε η Σάραντον να είναι υποψήφια και τελικά νικήτρια του Όσκαρ Πρώτου Γυναικείου Ρόλου τρία χρόνια μετά για τον ρόλο της στην ταινία "Dead Man Walking" κάτι που συνέβη και με τον Ρόμπινς το 2004 για το "Σκοτεινό Ποτάμι". Επίσης, μπορεί ο Γκιρ να μην κατέκτησε ποτέ Όσκαρ, αλλά έδωσε το παρών σε πολλές ακόμη τελετές έκτοτε. Πολύ κακό για το τίποτα τελικά.
Η νίκη της Χάλε Μπέρι το 2002:
Η συγκεκριμένη νίκη ήταν ιστορική από μόνη της, μιας και η Μπέρι έγινε η πρώτη μαύρη ηθοποιός που κατέκτησε το Όσκαρ Πρώτου Γυναικείου Ρόλου. Η ερμηνεία της στην ταινία "Monster" ήταν συγκλονιστική, ενώ κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει το φόρεμα που επέλεξε να φορέσει για τη μεγάλη της ημέρα, που θεωρείται ένα από τα πιο εμβληματικά ρούχα στην ιστορία των βραβείων, με φανατικούς υποστηρικτές και ακόμα πιο φανατικούς πολέμιους.
Για πρώτη φορά το Όσκαρ Σκηνοθεσίας σε γυναίκα:
Μετά τη νίκη της Χάλε Μπέρι το 2002, είχαμε ακόμη μία σπουδαία "πρώτη" με τη νίκη της Κάθριν Μπίγκελοου η οποία στην απονομή του 2010 έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέκτησε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία "The Hurt Locker". "Είναι μία στιγμή που θα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή", είπε παραλαμβάνοντας το βραβείο της. Κι εμείς!
Η σπουδαία σέλφι του 2014:
Πολύ πριν τις καταγγελίες εναντίον της Ellen DeGeneres, και πολύ πριν τις καταγγελίες εναντίον του Κέβιν Σπέισι, στο όχι και τόσο μακρινό 2014, υπήρξε μία στιγμή η οποία έμελλε να μείνει στην ιστορία. Αναφερόμαστε φυσικά στην περιβόητη σέλφι, η οποία περιλαμβάνει μερικά από τα πιο διάσημα ονόματα στην ιστορία του Hollywood. Ναι, φυσικά και ήταν ο Μπραντ και η Αντζελίνα δύο μόλις χρόνια πριν το διαζύγιο.
If only Bradley's arm was longer. Best photo ever. #oscars pic.twitter.com/C9U5NOtGap
— Ellen DeGeneres (@TheEllenShow) March 3, 2014
Η νίκη του Λεονάρντο Ντι Κάπριο το 2016:
Αν υπήρξε ένας ηθοποιός που αγνοήθηκε από την ακαδημία σχεδόν όσο και ο Χίτσκοκ, αυτός ήταν αναμφισβήτητα ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Η φράση "έφτασε μέχρι την πηγή και δεν ήπιε νερό" ήταν κάτι που τον χαρακτήριζε για πολλά χρόνια, ενώ αρκετές από τις ερμηνείες του, σύμφωνα τουλάχιστον με τους ειδικούς, ήταν αντάξιες ενός βραβείου Όσκαρ. Τελικά, το κατέκτησε για την ταινία "Η επιστροφή".
