"Τη στιγμή που έβλεπα όλα μου τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα, έχασα σχεδόν το μυαλό αλλά και την ίδια μου τη ζωή. Δεν είπα ποτέ δημόσια αυτή την ιστορία, αλλά τώρα ήρθε η ώρα". Με τα αυτά τα λόγια ξεκινούσε η αφήγηση της Εμίλια Κλαρκ στο περιοδικό New Yorker τον Μάρτιο του 2019, λίγες εβδομάδες πριν παρακολουθήσουμε το μεγάλο φινάλε του Game of Thrones. Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι η πανέμορφη και δυναμική γυναίκα που παρακολουθούσαμε ως Νταινέρις Ταργκάρυεν στην πραγματικότητα ήταν ένα φοβισμένο και εξαντλημένο πλάσμα, που έδινε τη δυσκολότερη μάχη της ζωής της: Αυτή της επιβίωσης.
Ήταν αρχές του 2011 όταν η Εμίλια ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της πρώτης σεζόν του Game of Thrones. Η επιτυχία της σειράς ήταν σοκαριστική. Ο κόσμος τη λάτρευε ενώ ο χαρακτήρας της, ένα κράμα Ναπολέοντα, Ιωάννα της Λωραίνης και Λόρενς της Αραβίας, έγινε μέσα σε μία νύχτα ένας από τους πιο εμβληματικούς της μικρής οθόνης. Κανένας άλλωστε δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορος απέναντι στο όμορφο πρόσωπο της Εμίλια, πλαισιωμένη από την πάνλευκη μακριά περούκα, σήμα κατατεθέν του οίκου Ταργκάρυεν. "Ήμουν τρομοκρατημένη από την προσοχή και τη δημοσιότητα. Ένιωσα τόσο εκτεθειμμένη. Αρκετοί με είχαν ρωτήσει γιατί είχα εμφανιστεί εντελώς γυμνή, εφόσον ο χαρακτήρας μου ήταν σύμβολο γυναικείας ενδυνάμωσης. Σκέφτηκα, "Πόσους άντρες πρέπει να σκοτώσω για να αποδείξω την αξία μου;".
Ήμουν τρομοκρατημένη από την προσοχή και τη δημοσιότητα. Ένιωσα τόσο εκτεθειμμένη. Αρκετοί με είχαν ρωτήσει γιατί είχα εμφανιστεί εντελώς γυμνή, εφόσον ο χαρακτήρας μου ήταν σύμβολο γυναικείας ενδυνάμωσης. Σκέφτηκα, "Πόσους άντρες πρέπει να σκοτώσω για να αποδείξω την αξία μου;
"Πλέον ήμουν μία σταρ της μικρής οθόνης. Έπρεπε να γυμνάζομαι. Διότι αυτό κάνουν όλοι. Το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 2011 και ενώ ετοιμαζόμουν για την προπόνησή μου ένιωσα έναν φρικτό πόνο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Προσπάθησα να μη δώσω σημασία και να συνεχίσω με τις ασκήσεις μου. Δεν τα κατάφερα. Σύρθηκα μέχρι τα αποδυτήρια όπου γονάτισα προσπαθώντας να ηρεμήσω. Ήξερα ακριβώς τι μου συνέβαινε: Ο εγκέφαλός μου καταστρεφόταν. Το τελευταίο που θυμάμαι ήταν μία γυναικεία φωνή να με ρωτάει αν είμαι καλά. Όλα ήταν τόσο θολά. Σειρήνες ασθενοφόρου και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στο νοσοκομείο Whittington".
Τα νέα δεν ήταν καθόλου καλά για την Εμίλια. Η αξονική έδειξε υποαραχνοειδή αιμοραγία έναν πολύ απειλητικό τύπο εγκεφαλικού. Ουσιαστικά ένα ανεύρυσμα το οποίο έσπασε και προκάλεσε αιμορραγία. Όπως μάλιστα την ενημέρωσαν, οι ασθενείς με παρόμοιο πρόβλημα είτε πεθαίνουν αμέσως είτε παθαίνουν και δεύτερη αιμορραγία, η οποία είναι θανατηφόρα. Η ουσία ήταν ότι η Κλαρκ έπρεπε να χειρουργηθεί. Χωρίς καμία επιβεβαίωση για το αν θα κατάφερνε να επιβιώσει. Για τις επόμενες τρεις ώρες οι γιατροί επισκεύαζαν τον εγκέφαλό της. Δεν της άνοιξαν το κρανίο μιας και η επέμβαση χαρακτηρίστηκε ως ελάχιστα επεμβατική, αλλά η αποκατάσταση θα ήταν δύσκολη και επώδυνη.
"Άνοιξα τα μάτια μου και θυμάμαι ότι ένιωθα τον πιο οξύ πονοκέφαλο της ζωής μου. Αν δεν παρουσίαζα επιπλοκές, οι γιατροί είχαν πει ότι πιθανότατα να είχα πλήρη ανάρρωση. Ωστόσο οι επόμενες μέρες ήταν τρομακτικές. Εμφάνισα αφασία, δεν ήξερα ούτε ποια ήμουν. Ζητούσα από τους γιατρούς να με αφήσουν να πεθάνω. Είχα απελπιστεί. Η αφασία κράτησε μία εβδομάδα και μετά ευτυχώς επανήλθα. Πάνω στον μήνα πήρα εξιτήριο. Είχα τόσα πολλά να κάνω. Συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις, γυρίσματα. Η ζωή μου σιγά σιγά επανήλθε αλλά δεν ξέχασα ποτέ ότι οι γιατροί είχαν εντοπίσει ένα μικρότερο ανεύρυσμα, το οποίο θα έπρεπε να παρακολουθώ".
"Και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν στο Ντουμπρόβνικ. Εξωτερικά δεν φαινόταν τίποτα αλλά μέσα μου κατέρρεα. Την πρώτη μέρα λιποθύμησα από την εξάντληση. Παρόλα αυτά βρήκα τη δύναμη και έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά. Έπρεπε να ξεχαστώ. Ήμουν 25 ετών και όλη η ζωή ηταν μπροστά μου. Μέχρι το 2013 όταν η αξονική μου έδειξε ότι το δεύτερο ανεύρυσμα είχε μεγαλώσει απειλητικά και μπορούσε να σκάσει από στιγμή σε στιγμή. Μου είπαν ότι η δεύτερη επέμβαση θα είναι πιο απλή και σύντομη. Και το πίστεψα. Μόνο που τα πράγματα δεν πήγαν όπως ακριβώς θα ήθελα".
Μέχρι το 2013 όταν η αξονική μου έδειξε ότι το δεύτερο ανεύρυσμα είχε μεγαλώσει απειλητικά και μπορούσε να σκάσει από στιγμή σε στιγμή. Μου είπαν ότι η δεύτερη επέμβαση θα είναι πιο απλή και σύντομη. Και το πίστεψα. Μόνο που τα πράγματα δεν πήγαν όπως ακριβώς θα ήθελα
"Ξύπνησα ουρλιάζοντας από τους πόνους. Η επέμβαση είχε αποτύχει και είχα σοβαρή αιμορραγία. Αν δεν ξαναέμπαινα στο χειρουργείο θα πέθαινα. Μόνο που αυτή τη φορά θα άνοιγαν το κρανίο μου. Η αποκατάσταση ήταν πολύ πιο δύσκολη σε σχέση με την πρώτη φορά. Κομμάτια του κρανίου μου αντικαταστάθηκαν από τιτάνιο. Προσπάθησα να κρατήσω την κατάσταση μυστική, ωστόσο κάποιος από το National Enquirer με πήρε τηλέφωνο για να με ρωτήσει. Αρνήθηκα τα πάντα. Δεν ήθελα να μαθευτεί τίποτα".
"Έξι εβδομάδες μετά βγήκα από το νοσοκομείο. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας μου έχασα κάθε ελπίδα ενώ οι κρίσεις πανικού ήταν καθημερινές. Βρέθηκα στο φεστιβάλ Comic Con στο Σαν Ντιέγκο μαζί με άλλους ηθοποιούς από το Game of Thrones. Τη στιγμή που έβγαζα φωτογραφίες με τους φανς ένιωσα και πάλι τον οξύ πονοκέφαλο. "Αυτό είναι. Αυτή τη φορά θα πεθάνω", σκέφτηκα. Ωστόσο τα κατάφερα και είμαι ακόμα εδώ. Είναι υπέροχο να μπορώ τελικά να δω το τέλος του Game of Thrones".
Κεντρική φωτογραφία: Splash News / Ideal Image
