«Είναι δύο άγνωστοι που διαπραγματεύονται την πορεία της ανθρωπότητας» θα πει η εικαστικός Ειρήνη Καραγιαννοπούλου, με αφορμή την έκθεση, «Μετρώντας περίπου 1,5m».
Ο παρακάτω διάλογος μοιάζει σα να μην έχει γίνει (όπως και η αιφνίδια πανδημία), είναι όμως απολύτως υπαρκτός (το ίδιο και η πανδημία).
-Ποιοι είναι;
Είναι δύο άγνωστοι που διαπραγματεύονται την πορεία της ανθρωπότητας.
-Ποια είναι η ιστορία τους;
Πρωτοσυναντήθηκαν μέσα σε ένα κοντέινερ, στους πρόποδες κάποιου βουνού με πολύ ψηλή κορφή. Τη φίλησε στο σκοτάδι κι έκτοτε τον ονειρεύεται κάθε βράδυ.
-Από πού έρχονται;
Εκείνη απ' το διάστημα, εκείνος απ' τα βάθη της γης.
-Πού πάνε;
Αυτή τη στιγμή κατευθύνονται προς τη γαλάζια 'Οαση, όπου η ζέστη δεν τελειώνει ποτέ και η άμμος χαϊδεύει τις γυμνές πατούσες.
-Τι συνέβη;
Δεν είναι εξακριβωμένο αλλά ακούγεται πως συνεργάστηκαν σε μια επί σκηνής ιεροτελεστία.
-Γιατί αυτός στέλνει κεραυνούς;
Γιατί μπορεί.
-Πώς αντιδρά αυτή;
Όπως όπως.
-Από τι υλικά είναι φτιαγμένοι;
Ο αέρας γύρω τους είναι φτιαγμένος από λιωμένη ηλιακή γρανίτα. Οι ίδιοι αποτελούνται από σκληρές γραμμές, απαλές καμπύλες και τραγανές φλέβες.
-Τι θα συμβεί μετά;
Ηφαιστειακές εκρήξεις, πυροτεχνήματα από το Σιάμ και σεισμοί όλων των πιθανών βαθμών της κλίμακας ρίχτερ.
Η Ειρήνη Καραγιαννοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, πήγε στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, από 'δω κι απο ΄κει, πάντα κοιτώντας τη ζωή μέσα από τα μάτια της αναζήτησης και της έκφρασης. Της επικοινωνίας με κάθε τρόπο. Από το πρωινό της ντύσιμο μέχρι την αποτύπωση των ανησυχιών της, των συμπερασμάτων της και των ερωτηματικών της στα έργα της. Από τη βόλτα της στα βουλεβάρτα των μεγάλων πόλεων μέχρι την απομόνωσή της στη «σπηλιά» της για να βρει το νήμα της σύνδεσής της με το νόημα.
Η Ειρήνη εμπνέεται από τη σχέση πάθους που διατηρεί με το selfie, μια σχέση που γεννήθηκε όταν για δώδεκα μήνες έζησε μόνη σε ένα κάστρο στο Μέλανα Δρυμό και για να μετατρέψει τη μοναχική αυτή εμπειρία σε κάτι γόνιμο ξεκίνησε να ζωγραφίζει ένα αυτοπορτραίτο την ημέρα μέχρι το τέλος της καλλιτεχνικής αυτής εμπειρίας, η οποία της ζητήθηκε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Καρλσρούης. «Έκτοτε δεν σταμάτησα να παρατηρώ τον εαυτό μου και να τον ζωγραφίζω» θα πει σε παλιότερη συνέντευξή της.
Σήμερα συμμετέχει στην έκθεση, «Μετρώντας περίπου 1,5m», της γκαλερί Αντωνόπουλου, «η οποία είναι μια απόπειρα να ερμηνευθεί η επιβεβλημένη απόσταση ασφαλείαςδύο ανθρώπων σε καιρό καραντίνας. Η εγγύτερη απόστασή μας από τους άλλους προσδιορίζεται πια μεσχετική ακρίβεια εκατοστών. Το 1,5m γίνεται η σωματική μας εμβέλεια υπαγορεύοντας μια νέα συμπεριφορά μέσα στον Αρχιτεκτονικό χώρο, μια νέα ηθική και μια νέα χορογραφία του καταναλωτή» όπως γράφει ο συνεπιμελητής της έκθεσης Αλέξανδρος Ψυχούλης
