Κάθε γέννηση, κάθε αρχή, είναι μια στιγμή μοναδική. Δίνοντας λοιπόν σήμερα on line ζωή στο νέο μας site, το WomanTOC, αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω το γιατί και πώς φτάσαμε στη δημιουργία του.
Ζούμε σε «καιρούς της φωτιάς». Σε καιρούς που το παράλογο σερβίρεται ως λογικό, που το ψέμα τρώει την αλήθεια, και το ασήμαντο παίζει στημένο bras de fer με το σημαντικό. Η πολιτική πεθαίνει, κυρίως από αυτούς που ισχυρίζονται ότι την εκπροσωπούν, και η κοινωνία, ζαλισμένη, είναι υποχρεωμένη -από το νόμο της ζωής- να βρει το μέλλον της.
Σε αυτό το παρθενικό ταξίδι του WomanTOC, ενός site γένους θηλυκού, θέλω κατ' αρχήν να μιλήσω προσωπικά. Να επικοινωνήσουμε πάλι μετά από έξι μήνες δικιάς μου ενσυνείδητης σιωπής. Έξι μήνες πριν, ζήσαμε μία από τις πιο ταραγμένες περιόδους της σύγχρονης πολιτικής μας ιστορίας, την περίοδο του δημοψηφίσματος και μετά... Η απόφαση της σιωπής ήρθε ως αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχτηκα, όπως και άλλοι πολλοί, γιατί εξέφραζα με δύναμη την αντίθεσή μου και στο δημοψήφισμα αλλά κυρίως στην κυρίαρχη λογική του «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας, είναι εχθρός μας, εξαφανίστε τον».
Η ανταλλαγή επιχειρημάτων έμοιαζε αδιέξοδη και οι λέξεις κινδύνευαν να είναι «άσφαιρες». Η απάντηση έπρεπε να είναι άλλη. Έπρεπε να είναι δημιουργική. Σκεφτήκαμε, δουλέψαμε, εμπνευστήκαμε συλλογικά, με τις συγκλίσεις μας και τις αποκλίσεις μας και φτιάξαμε ένα ακόμα site. Δημιουργήσαμε θέσεις εργασίας, βάλαμε τις υποδομές για ανάπτυξη στο χώρο και το μέγεθος που μας αναλογεί, και ναι, αυτή είναι η δική μας απάντηση, η δική μας συνεισφορά στους «καιρούς της φωτιάς». Η Ελλάδα που δημιουργεί, χωρίς βερμπαλισμούς και φανφάρες. Η γυναίκα που δημιουργεί. Αυτή θα είναι η WomanTOC. Η γυναίκα που αναζητά, συγκρούεται, αναγκάζεται, βρίσκει λύσεις, προχωράει.
Μακριά από παλιά κλισέ, «παλιούς φεμινισμούς», η WomanTOC είναι εδώ ολόκληρη και όχι σε κομμάτια. Δεν υπάρχει «γυναίκα πεντικιούρ» και «γυναίκα βιβλιοθήκη».
Και επειδή δεν μου αρέσουν οι θεωρίες, θα δώσω δυο εικόνες πραγματικής ζωής, δυο εικόνες γυναίκας: Της μικρής 11χρονης Μόνικας, που έτρεξε προχτές στο TOCMerrython, που γλίστρησε στη διαδρομή, έπεσε, σηκώθηκε, συνέχισε, τερμάτισε, κέρδισε (ήρθε πρώτη στα 5 χιλιόμετρα γυναικών). Και η εικόνα των δύο μεγάλων γυναικών στη Λέσβο, που αυτονόητα αγκάλιασαν, τάισαν, κράτησαν στη ζωή το μικρό προσφυγόπουλο. Που αυτονόητα έδειξαν τι σημαίνει αλληλεγγύη. Χωρίς βερμπαλισμούς και φανφάρες.
Αυτό είναι το φωτεινό πρόσωπο του ανθρώπου - γένους θηλυκού. Αυτή είναι η WomanTOC. Η γυναίκα που υπερασπίζεται το φύλο της, τη θηλυκότητα, τη σεξουαλικότητά της, τη μητρότητα, τον επαγγελματισμό της, την ισοδύναμη θέση της δίπλα στον άντρα σύντροφο. Γιατί ποιος είπε ότι έπεσαν τα ταμπού; Ο σεξισμός είναι ακόμα εδώ όπως και ο κάθε είδους ρατσισμός. Μακριά από παλιά κλισέ, «παλιούς φεμινισμούς», η WomanTOC είναι εδώ ολόκληρη και όχι σε κομμάτια. Δεν υπάρχει «γυναίκα πεντικιούρ» και «γυναίκα βιβλιοθήκη».
Το WomanTOC βλέπει τη γυναίκα δημιουργική στο τεράστιο μαγικό της σύμπαν.
Καλή μας διαδρομή. «Στους καιρούς της φωτιάς».
